شرح راوى حمزة بن محمد الطيار از امام صادق عليه السّلام سؤال نمود در باره تفسير آيه
( وَ ما كانَ اللَّهُ لِيُضِلَّ قَوْماً بَعْدَ إِذْ هَداهُمْ حَتَّى يُبَيِّنَ لَهُمْ ما يَتَّقُونَ
) .
خلاصه مفاد آيه نظام تعليم و تربيت بشر مقتضى است كه ساحت كبريائى طريقه هدايت و عوائق آن را كاملا بيان فرمايد و چنان كه مردم تخلف نمايند از سعادت بىبهره خواهند شد و آيه از نظر توحيد افعالى نسبت اضلال را بساحت كبريائى داده است كه از نظر اجراء عقوبت كه هدايت و رهبرى كبريائى و رسول صلّى اللَّه عليه و آله و سلم را نپذيرفتهاند مستحق عقوبت گشته پروردگار در اثر تصميم آنان بضلالت و اعراض از حق هر آنچه خود خواستهاند نصيب آنان خواهد فرمود .
امام فرمود مفاد جمله آنست كه پروردگار بهر يك از آنان بفهماند و بياموزد كه چه عملى سبب رضايت و خوشنودى ساحت كبريائى از آنان خواهد شد و بسپاس نعمتهاى پروردگار قيام نموده باشند و نيز چه امورى را تحريم فرموده كه سبب سخط و غضب كبريائى شود از نظر اينكه بر خلاف شعار عبوديت مىباشد و تا هنگامى كه بهر يك از مردم تعليم نفرموده هرگز آنان را بضلالت نيافكند .
قال ( ع ) : فألهمها فجورها و تقويها قال بين لها ما تأتى و ما تترك :
خلاصه آيه آنست كه بيان چگونگى تسويه و آفرينش نفس و نيروى عاقله