گرفته و در قطب مخالفت آن نيرو و استطاعت را به كار برده است بدون اينكه بحريم كبريائى غلبه نموده باشد يعنى با استطاعت موهوبى پروردگار در مقام مخالفت و گناه بر آمده نه با قدرت و استطاعت ذاتى خود .
خلاصه صدور گناه و مخالفت با ساحت كبريائى بكمك استطاعت است كه پروردگار دسترس او نهاده است و او را بدين وسيله معرض آزمايش در آورده است و با كمك استطاعت عاريتى پليدى روان خود را بمعرض فعليت و ظهور در آورده است .
درخشان پرتوى از اصول كافى ( فارسى ) — صفحة 357
مساهمون: محمد حسينى همدانى نجفى
ص٣٥٧