فرمايد :
« إِذا آتَيْتُمُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ » .
« 1 » اجر و اجرت كه در آيه آمده است ، به متعه و نكاح منقطع اختصاص ندارد . زيرا اجرت به مطلق مهر نيز گفته مىشود چنان كه در جاى ديگرى از قرآن با همين كلمه از مهريه نام برده شده است .
آيهاى را كه محقّق فيض بدان اشاره كرده ، اين است :
فَانْكِحُوهُنَّ بِإِذْنِ أَهْلِهِنَّ وَ آتُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ بِالْمَعْرُوفِ
( نساء / 30 ) ترجمه : با آن زنان به اذن صاحبانشان نكاح كنيد ، و مهريهء آنان را به شايستگى بپردازيد .
سپس ملّامحسن فيض چنين ادامه مىدهد :
بعضى از فقها از نكاح كردن مرد مسلمان با زن مجوسى ، به طور موقّت ، و دائم منع كردهاند زيرا مجوسيّه ، اهل كتاب نيست .
سپس فيض اين نظر را نيز صحيح ندانسته و گويد :
در آن منع است ، بلى در روايت صحيح آمده است كه مرد مسلمان آيا مىتواند با زن مجوسى ازدواج كند ؟ امام فرمود : نه ! ولى اگر آن مرد ، كنيز مجوسى دارد ، آميزش با او ، اشكال ندارد ، ولى عزل كند و بچه از او نخواهد ، « 2 » و اين روشنترين نصوص دربارهء زن مجوسى است .
سپس محقّق فيض چنين ادامه مىدهد :
ظاهرتر ، كراهت است در همهء نصوص ، اگر چه در مورد زن مجوسى كراهتى شديدتر ، و در نكاح دائم مؤكّدتر دارد ، به خاطر جمع بين نصوص ، و به خاطر اخذ به عمومات ، و به جهت عمل به روايتى كه داراى سندى روشنتر است ، دربارهء زن يهودى و نصرانى ، و آن روايت صحيح
هامش
( 1 ) آيهء 8 از مائده ، در آن آمده است :أُحِلَّ لَكُمُ الطَّيِّباتُ . . .وَ الْمُحْصَناتُ مِنَ الْمُؤْمِناتِ وَ الْمُحْصَناتُ مِنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ مِنْ قَبْلِكُمْ إِذا آتَيْتُمُوهُنَّ أُجُورَهُنَّكه در آن نكاح با زنان مؤمن و زنان پاكدامن اهل كتاب ، حلال شده در صورتى كه مهريهء آنان را بپردازند .
( 2 ) وسائل الشيعه : ج 14 ، ص 418 .