بعضى از فقها ، غبار را به قيد غليظ مقيّد و موصوف ساختهاند ، و بعضى با رساندن غبار به حلق فقط قضاى آن را واجب دانستهاند .
مؤلّف معتبر در اين حكم توقف كرده و گويد : رساندن غبار به حلق ، مثل خوردن و آشاميدن نيست و نه مثل بلعيدن سنگريزه و تگرگ ، و در كتاب منتهى گويد : بنا بر قول سيّد مرتضى سزاوار است كه بگوييم : غبار ، روزه را باطل نمىكند . و در روايت موثّق ، از امام عليه السلام پرسيدهاند دربارهء روزهدار كه عود مىسوزاند ، يا چيز ديگرى ( چون سيگار ) و دود آن به حلق او وارد مىشود ، فرمود : اشكالى ندارد و باز پرسيدهاند دربارهء روزه دارى كه غبار در حلق خود وارد مىسازد فرمود : اشكالى ندارد و اين حديث با اعتبارى كه دارد ، صريح در مطلوب ما است . و در حديث صحيح آمده است كه روزهدار هر كار كند براى روزهء او زيان ندارد در صورتى كه از چهار چيز پرهيز كند ؛ خوردن ، آشاميدن ، جماع كردن ، سر زير آب فرو بردن . « 1 »
هامش
( 1 ) همان ، ج 1 ، ص 238 .