كند تا آنكه نماز آن مأموم از قرائت خالى نماند . و مأموم را نيز مستحب است كه در دو ركعت اوّل قرائت كند اگر دو ركعت آخر امام باشد ، چه ، شايد كه امام قرائت نكند .
و مستحب است امام را كه نايبى پيش بدارد از مأمومان ، تا نماز را با قوم تمام كند اگر او را عارضى رو دهد كه قطع نماز بايد كرد . و اگر نكند ، مأمومان بكنند به اشاره . و مكروه است كه آن نايب ، كسى باشد كه ركعت اوّل را درنيافته باشد .
و شرط نيست كه نماز امام و مأموم يكى باشد يا در عدد ، موافق باشد . پس هر كدام كه فارغ شوند تسليم مىگويند پيش از ديگرى . و اگر بر مأموم تشهد واجب باشد و بر امام نباشد ، مأموم تشهد بخواند تنها و به امام ملحق شود . و در عكس آن ، ناتمام بنشيند و متابعت امام بكند در تشهد خواندن .
و اگر كسى تنها نمازى گزارده باشد و بيابد كسى را كه با او ، آن نماز را به جماعت توان گزارد ، مستحب است كه اعاده كند . و اگر در اثناى نماز باشد عدول نيت به نافله كند و دو ركعت تمام كند و باز واجب را از سر بگيرد .
و اگر خللى در شرايط نماز امام ظاهر شود بعد از فراغ ، واجب نيست بر او كه مأمومان را اعلام كند بلكه خود اعاده مىكند و نماز ايشان صحيح است .
و مستحب است كه از جاى نماز برنخيزد تا آنهايى كه در اثناى نماز رسيدهاند نمازهاى خود را تمام كنند .
هشت در بهشت ( ده رساله از علامه فيض كاشانى ) ( فارسى ) — صفحة 197
مساهمون: توحيدى
ص١٩٧