تخطي إلى المحتوى الرئيسي

هشت در بهشت ( ده رساله از علامه فيض كاشانى ) ( فارسى ) — صفحة 175

مساهمون:

ص١٧٥
رفتن عمل‌هاى بندگان در روز جمعه » « 1 » . و نيز در كتاب كافى به اسناد صحيح روايت كرده از حضرت امام محمّد باقر عليه السلام كه « در روز جمعه ملائكهء مقرّبين نازل مىشوند با كاغذهاى سيمين « 2 » و قلم‌هاى زرّين « 3 » . پس مىنشينند بر درهاى مساجد بر كرسىهاى نور و مىنويسند مردمانى را كه پيشى مىجويند به نماز جمعه بر قدر منزلت ايشان ؛ اوّل ، دوم تا آن‌كه امام به منبر برآيد ، و چون امام به منبر بر آمد صحيفه‌ها را در هم مىپيچند . و فرود نمىآيند در هيچ روزى مگر روز جمعه » « 4 » . و در روايتى ديگر از آن حضرت منقول است كه هر كه به نماز جمعه برود در ساعت اوّل ، مثل آن است كه شترى قربان كرده باشد ، و هر كه در ساعت دوّم برود مثل آن است كه گاوى قربان كرده ، و هر كه درساعت سيُم برود مثل آن است كه گوسفندى شاخ دار قربان كرده ، و هر كه در ساعت چهارم برود مثل آن است كه مرغى خانگى قربان كرده ، و هر كه در ساعت پنجم برود مثل آن است كه تخم مرغى هديه كرده باشد . و چون امام به منبر بر آيد صحيفه‌ها در هم پيچيده شود و قلم‌ها برداشته شود و ملائكه مجتمع شوند نزد منبر براى شنيدن ذكر ،
هامش
( 1 ) . « فَضَّلَ اللَّهُ الْجُمُعَةَ عَلَى غَيْرِهَا مِنَ الْأَيَّامِ ، وَ إِنَّ الْجِنَانَ لَتُزَخْرَفُ وَ تُزَيَّنُ يَوْمَ الْجُمُعَةِ لِمَنْ أَتَاهَا ، وَ إِنَّكُمْ تَتَسَابَقُونَ إِلَى الْجَنَّةِ عَلَى قَدْرِ سَبْقِكُمْ إِلَى الْجُمُعَةِ ، وَ إِنَّ أَبْوَابَ السَّمَاءِ لَتُفَتَّحُ لِصُعُودِ أَعْمَالِ الْعِبَادِ » ( كافى ، ج 3 ، ص 415 ، ح 9 ؛ وسائل‌الشيعة ، ج 7 ، ص 385 ، ح 9648 ) . ( 2 ) . هر چيز كه از نقره ساخته شده باشد . ( 3 ) . آنچه مانند زر باشد يا از زر ساخته شده باشد ، طلايى . ( 4 ) . « إِذَا كَانَ يَوْمُ الْجُمُعَةِ نَزَلَ الْمَلَائِكَةُ الْمُقَرَّبُونَ مَعَهُمْ قَرَاطِيسُ مِنْ فِضَّةٍ وَ أَقْلَامٌ مِنْ ذَهَبٍ ، فَيَجْلِسُونَ عَلَى أَبْوَابِ الْمَسْجِدِ عَلَى كَرَاسِيَّ مِنْ نُورٍ ، فَيَكْتُبُونَ النَّاسَ عَلَى مَنَازِلِهِمُ ؛ الْأَوَّلَ وَ الثَّانِيَ حَتَّى يَخْرُجَ الْإِمَامُ ، فَإِذَا خَرَجَ الْإِمَامُ طَوَوْا صُحُفَهُمْ . وَ لَايَهْبِطُونَ فِي شَيْءٍ مِنَ الْأَيَّامِ إِلَّا فِي يَوْمِ الْجُمُعَةِ ، يَعْنِي الْمَلَائِكَةَ الْمُقَرَّبِينَ » ( كافى ، ج 3 ، ص 413 ، ح 2 ؛ وسائل‌الشيعة ، ج 7 ، ص 347 ، ح 9542 ) .