« زبان بكام خموشي كشيم ودم نزنيم * چه جاي نطق تصوّر درو نمي گنجد »
« 1 » وعاشقان وصول حضرت را به مقام «
وَإِلَى اللَّهِ الْمَصِيرُ
» ميرسانند تا در خلوتخانة حقّ اليقين بياسايند ، «
مَنْ كانَ يَرْجُوا لِقاءَ اللَّهِ فَإِنَّ أَجَلَ اللَّهِ لَآتٍ
» . « 2 »
« هله عاشقان بشارت كه نماند اين جدايي * برسد زمان دولت بكند خدا خدايي » « 3 »
وشكّ نيست كه حضور شيء غير تصوّر حقيقت آن شيء است .
« من نميدانم چه اي در چه فني * اين قدر دانم كه در جان مني »
دوران را به تبعيد « إذا بلغ الكلام إلى الله فامسكوا » « 4 » ترهيب كردند ونزديكان را به تقريب « من عرف نفسه فقدعرف ربّه » « 5 » ترغيب نمودند ، آن را محكم « لَيْسَ كَمِثْلِهِ شَيْءٌ » « 6 » حيرت افزود واين را متشابه «
وَهُوَ السَّمِيعُ الْبَصِيرُ
» « 7 » دلالت نمود ، آن را تنزيه « ليس له مكان يحويه » حيران كرد ، واين را تشبيه «
فَأَيْنَما تُوَلُّوا فَثَمَّ
هامش
( 1 ) - ديوان اشعار ، فيض كاشاني .
( 2 ) - آل عمران : 28 ؛ الكهف : 110 .
( 3 ) - ديوان شمس ، مولوي ؛ در مصدر : وصال دولت .
( 4 ) - الوافي بالوفيات : 4 / 79 ؛ الملل والنحل : 1 / 187 ؛ ورد في المصادر الحديثيّة بهذه العبارة : « فإذا انتهى الكلام إلى الله فامسكوا » ، راجع : الكافي : 1 / 92 ، كتاب التّوحيد ، باب النهي عن الكلام . . . ، ح 2 .
( 5 ) - عوالي اللئالي : 4 / 102 ، الجملة الثّانية ، ح 149 ؛ بحار الأنوار : 2 / 32 ، باب 9 ، ح 22 .
( 6 ) - الشورى : 11 .
( 7 ) - الشورى : 11 .