رضاى خداوند و خشنودى رسول خدا و ائمه هدى ، صلوات اللّه عليهم اجمعين ، غرض و مقصدى در نظر نباشد و از مفاسدى كه بر اين كار بزرگ طارى و سارى شده حذر باشند كه مبادا ، العياذ باللّه ، اقدام كند در اين عبادت عظيم براى تحصيل مال و يا جاه و يا مبتلا شود به دروغ گفتن و افتراء بستن بر خداى تعالى و حجج طاهره و علماى اعلام و غنا خواندن و اطفال امارد [ بىريش ] را با الحان فسوق ، پيش از خود به خوانندگى واداشتن و بىاذن ، بلكه با نهى صريح به خانه مردم درآمدن و بر منبر بالا رفتن و آزردن حاضرين در نكردن گريه ، به كلمات بليغه ، ترويج باطل در وقت دعا ، و قبل از آمدن و مدح كسانى كه مستحق مدح نيستند و اهانت به بزرگان دين ، و افشاى اسرار آل محمد صلى الله عليه و آله و برانگيختن فتنه و اعانت ظلمه و مغرور كردن مجرمين و متجرى كردن فاسقين و كوچك كردن معاصى را در نظر و خلط كردن حديثى به حديث ديگر ، به طور تدليس و تفسير آيات شريفه را به آراى كاسده و نقل اخبار ، به معانى باطلهء فاسده . و فتوى دادن با نداشتن اهليت آنچه به حق يا به خلاف آن و تنقيص انبياى عظام و اوصياى كرام عليهم السلام به جهت بزرگ كردن و بلند نمودن مقامات ائمه عليهم السلام و متوسل شدن براى زينت دادن كلام و رونق گرفتن مجلس ، به سخنان كفره و حكايت مضحكه و اشعار فجره و فسقه در مطالب منكره و تصحيح كردن اشعار دروغ مراثى را به عنوان زبان حال و ذكر كردن شبهات در مسائل اصول دين ، بىبيان رفع آن و يا نداشتن قوهء آن و خراب كردن پايه اصول دين ضعفاء مسلمين و ذكر آنچه منافى عصمت و طهارت اهلبيت نبوت است و طول دادن سخن به جهت اغراض كثيرهء فاسده و محروم كردن حاضرين از اوقات فضيلت نماز و امثال اين مفاسد كه لاتُعدّ و لاتُحصى است و نيز درحذر باشد كه مبادا ، العياذ باللّه ، داخل شود در زمرهء آنان كه مقدمات وعظ را پيش گرفته و گاهى خطب بليغه اميرالمؤمنين و مواعظ شافيه و رفتار و كردار آن حضرت را ذكر كرده و مردم را از محنت دنيا و آفات آن بترسانند و بر بغض دنيا و زهد در آن ترغيب و تحريص نمايند و به حالت
شناخت نامه محدث قمى ( فارسى ) — صفحة 139
مساهمون: جمعى از نويسندگان
ص١٣٩