عن ابى عبد الله ( ع ) ان رسول الله ( ص ) كان لا يقوم من مجلس و ان خف حتى يستغفر الله خمسا و عشرين مرة « 1 »
امام صادق ( ع ) مىفرمايد : پيامبر خدا از هيچ مجلسى بلند نمىشد اگر چه كوتاه بود ، مگر اينكه بيست و پنج مرتبه استغفار مىگفت .
در روايات عددهاى خاص ديگرى هم بخصوص در بعضى از نمازهاى مستحبى آمده كه به آن تعداد استغفار گفته شود .
3 - توبه بايد در حال حيات و زندگى باشد توبه پس از مرگ معنى ندارد ولى از آنجا كه استغفار بهطورى است كه كسى براى كسى ديگر مىتواند انجام دهد بنابراين پس از مرگ او نيز مىتواند براى او استغفار كند به اين روايت توجه كنيد :
عن ابى عبد الله ( ع ) اى مؤمن عاد مؤمنا فى الله عز و جل فى مرضه و كل الله به ملكا من العواد يعوده فى قبره و يستغفر له الى يوم القيامة « 2 »
امام صادق ( ع ) فرمود : هر مؤمنى براى خدا مؤمن ديگرى را در بيماريش عيادت كند خداوند براى او فرشتهاى موكل مىكند كه در قبرش از او عيادت مىكند و تا روز قيامت بر او استغفار مىكند .
4 - حقيقت توبه همان بازگشت به خدا و پشيمانى از گناه است و همين پشيمانى موجب آمرزش گناه است ديگر در حقيقت آن تقاضاى آمرزش گناه نيست ولى در حقيقت استغفار تقاضاى آمرزش هم وجود دارد .
5 - توبه فقط موجب بخشيده شدن گناه موردنظر مىشود ولى استغفار علاوه بر بخشيده شدن گناه ، موجب گشايشى در زندگى مادى و وفور نعمتها و دورى از بلاها و كيفرهاى اين دنيائى است .
هامش
( 1 ) - وسائل الشيعه ، ج 4 ص 140 .
( 2 ) - وسائل الشيعه ، ج 2 ص 634 .