2 -
بِيَدَيَّ أَسْتَكْبَرْتَ
( به دو دستم آيا تكبر كردى ؟ - آيه 75 سورهء ص ) همزهء استفهام است .
3 -
وَ أَعْلَمُ
( و ميدانم ) همزهء متكلم وحده فعل مضارع است .
4 -
وَ أَعْتَزِلُكُمْ
( و از شما كناره ميگيرم ) همزهء متكلم وحده فعل مضارع از باب افتعال است .
5 -
وَ أَشْرِكْهُ فِي أَمْرِي
( و هارون را در كار من شريك ساز - سورهء طه ) همزهء فعل امر از باب افعال است .
6 -
قُلْ أَ غَيْرَ اللَّهِ أَتَّخِذُ وَلِيًّا
( بگو آيا غير خدا را يار و ياور فراگيرم ؟ - سورهء انعام ) به ترتيب همزههاى استفهام و متكلم وحده است .
7 -
أَ فَغَيْرَ اللَّهِ أَبْتَغِي حَكَماً
( آيا پس غير خدا را حكم كننده بجويم ؟ - سورهء انعام ) به ترتيب همزههاى استفهام و متكلم وحده است .
تبصره - همزههاى قطع غالبا مفتوح است و در رسم الخط قرآن نگاشته مىشود ولى همزههاى وصل هميشه مكسور يا مضموم است مگر همزهء حرف تعريف كه همواره مفتوح است .
و نيز فتحه و كسره و ضمهء همزههاى وصل كه در وسط جمله قرار گيرند در رسم الخط قرآن نوشته نميشود و در بعضى قرآنها روى آنها صاد اول كوچك ( ص ) گذارده شده كه علامت همزهء وصل است و چنانچه فتحه و كسره و ضمهء همزههاى وصل در بعضى كلمات اعم از اول يا وسط جمله نوشته شود در بعضى قرآنها با رنگ سرخ مشخص مىباشد .
تشديد
هر گاه دو حرف متماثل ( مانند هم ) در يك كلمه پهلوى يكديگر واقع شوند يك حرف نويسند و روى آن تشديد ( ) ميگذارند .
حرف كه داراى تشديد باشد مشدّد نامند مانند : مرّ - أوّل - يطهّر .
مشدّد كردن حروف را ادغام گويند و بعدا بطور مشروح بيان خواهد شد .