جايى كه سرو بوستان ، با پاىِ چوبين مىچمد * ما نيز در رقص آوريم ، اين سروِ « 1 » سيمْ اندام را
و همانا كه اين جذوات طور سيناى حكمت ، و قبسات انوار ملأ « 2 » اعلاى معرفت كه در اين طور سيناى عبّاسى ، مقتبس و مختلس / 10 / شده است ، بلكه ساير عباسآبادهاى معنوى جاويدانى « 3 » كه بىزحمت خشت و گل ، و مؤنت آب و زمين ، هر يكى ارمى است قدسى ، و عالمى است عقلى - اعنى تصانيف دقيقهء عالية المرتبة « 4 » - كه در فنون علوم حقيقيه - بعون اللّه تعالى و حسن توفيقه - پرداخته ، و در اطراف « 5 » و آفاق عالم منتشر آمده است ؛ همه از ميامن بركات دولت ميمون « 6 » و طالع همايون « 7 » اين پادشاه جمجاه ، موفّق ، مؤيّد ، بلند اقبال ، حميده خصال ، صحيح القصد « 8 » قويم الاعتقاد است و گر نه : « 9 »
گوهر از اين گونه ز كانِ كه زاد ؟ * نادره چندين ز زبان كه زاد ؟
* * *
هم از بختِ فرخنده انجامِ « 10 » توست * كه تاريخِ سعدى در ايّامِ توست
* * *
بلبل از فيض گُل « 11 » آموخت سخن ور نه نبود « 12 » * اين « 13 » همه قول و غزل تعبيه در منقارش
اميد كه به تأييد عنايت الهى ، و مدد « 14 » مرحمت پادشاهى ، اين نوباوهء درخت باغ « 15 » ملكوت از آسيب سنگ هوس قاصرطبعان كوتاه فطرت - كه همه امّت قيل و
هامش
( 1 ) . م : آن سرو .
( 2 ) . س ، ت ، م : ملاء .
( 3 ) . س ، ن : جاودانى .
( 4 ) . ج : عالى المرتبه .
( 5 ) . ق : + و اكناف .
( 6 ) . ن : مميون .
( 7 ) . ن : هميون .
( 8 ) . س : الاعتقاد ؛ پ ، ت ، ج ، م ، ن : العقيده ؛ ق : + و .
( 9 ) . پ ، ج : + شعر .
( 10 ) . م : فرجام .
( 11 ) . پ ، ت ، س ، ق : تو .
( 12 ) . پ : بود .
( 13 ) . س : آن .
( 14 ) . پ ، ت ، ق ، ن : + و .
( 15 ) . پ ، ت ، و ق : - باغ .