جذوات و مواقيت ( فارسى ) — صفحة 192

مثانى « 1 » ، و درجه و دقيقه من حيث العدد متساوى مىشوند . پس بر اين قول : « باء » « 2 » دايرهء معنوى روحانى خواهد بود ؛ قوس عددى زبر كه نصف دور است ، مساوى قوس عددى بيّنات مانند « سين » ، اگر چه استدارهء رقمى و « 3 » دور صورى جسدانى كه در « 4 » « واو » و « ميم » متحقّق است ندارد . و از دقايق اسرار غامضه كه در حقيقت حرف « باء » مضمّن آمده است : « 5 » [ 1 . ] يكى آن است كه : همچنانكه « الف » در اوّل به اعتبار عدد « 6 » درجه ، مقوّم مرتبهء درجهء اوست ، همچنين در آخر به اعتبار عدد مراتب - باسرها - نسبت مقوّميت بر همان سنّت باقى و « 7 » مستمرّ است ؛ چه عدد اجزاى ستّهء مراتب پنجگانه‌اش ، صد و شصت و سه است ؛ و « موجد كلّ موجود » كه عدد « 8 » حروف ستّهء مراتب اربع « الف » است ، مقوّم اين عدد . « 9 » [ 2 . ] ديگر آنكه : « باء » « 10 » به اعتبار مجموع درجه و دقيقه ، فرد اوّل است ؛ و مزاج و معشوقش « ا » ؛ چنانچه به اعتبار مجموع مراتب نيز چنين است . پس به سه اعتبار ، عدد اوّل است و عاشق درجهء الف . [ 3 . ] ديگر آنكه : در « 11 » ترتيب عالم حرفى « ا » قبل از « ب » واقع است ؛ و در ترتيب مراتب بيّنات و بطون بعد از او « 12 » تا متنبّه متيقّظ را تنبيه باشد بر اين معنى كه عقل اوّل « 13 » بل « 14 » عالم عقلى را بجملته « 15 » اوّل و آخر و مبدأ و معاد امر الهى و نفس رحمانى و حقيقت قيّومى و ذات فيّاضى است - تعالى شأنه و تعاظم سلطانه - و اوست متّصل به جناب « 16 » متعالى « 17 » ربوبى « 18 » ، و مستغرق در مطالعهء شعاع بهاء قيّومى « 19 » و مشاهدهء « 20 »