جذوات و مواقيت ( فارسى ) — صفحة 110

هشت » ، و در مراتب دور « 1 » مركّبات عقود مئات « 2 » « چهار صد و نود و « 3 » شش » ، و در مركّبات مرتبهء آحاد الوف « هشت هزار و صد و بيست و هشت » . و مبلغ اجزاى عادّهء هر عددى ، معشوق و باطن و سرّ « 4 » و « 5 » مزاج و روح سارى در جسد « 6 » آن عدد است . پس « عدد تامّ » عاشق مرتبهء خويش است ؛ و « عدد زايد » عاشق آن مرتبهء زايده كه روح جسد و قوام مزاج و مبلغ اجزاى اوست ، مانند : دوازده و شانزده و بيست « 7 » و بيست و دو ؛ و « 8 » « عدد ناقص » عاشق آن مرتبهء ناقصه كه روح و مزاج و مجموع اجزاى اوست ، مانند : هشت و هفت و چهارده و ده . و اعداد متحابّه - كه امام الحكماء ، افلاطون الهى در استقراى خواصّ آنها توغّلى بالغ كرده است - نسبت به يكديگر متجاذب و متعاشق و « 9 » به سمت يكديگر متوجه و متحارك‌اند ؛ و آن عبارت است از هر دو عدد زايد و ناقص كه مبلغ اجزاى زايد مساوى ناقص و « 10 » مبلغ اجزاى ناقص مساوى زايد بوده باشد ، مانند : [ 1 . ] دويست و بيست « 11 » ، و دويست و هشتاد و چهار كه ابتداى عددين متحابّين از ايشان است ؛ و در اقلّ از آن استخراج اعداد متحابّه صورت امكان ندارد ؛ و جمع شانزده مرتبه بر تتالى « 12 » و توالى « 13 » طبيعى از بيست و چهار تا سى و نه بر مجموع هر دو مشتمل : هشت « 14 » اوّل - كه تا سى و يك باشد - بر دويست و بيست - كه عدد زايد و « 15 » منسوب به محبوب است - و هشت اخير - كه تا سى و نه باشد - بر دويست و هشتاد و « 16 » چهار - كه عدد ناقص و منسوب به محبّ است - نه بر عكس ، چنان كه بعضى / 138 / از افاضل مقلّدين در رسالهء انموذج « 17 » العلوم توهّم كرده است .