دى مىشد و گفتم صنما عهد به جاى آر * گفتا : غلطى خواجه درين عهد وفا نيست
[ حافظ ، غزل 70 / 7 ص 156 ]
من ز مسجد به خرابات نه خود افتادم * اينم از عهدِ ازل ، حاصلِ فرجام افتاد
[ حافظ ، غزل 107 / 5 ص 230 ]
به يادِ چشمِ تو خود را خراب خواهم ساخت * بناىِ عهدِ قديم استوار خواهم كرد
[ حافظ ، غزل 131 / 6 ص 278 ]
شاهدِ عهدِ شباب ، آمده بودش به خواب * باز به پيرانه سر ، عاشق و ديوانه شد
[ حافظ غزل 165 / 2 ص 346 ]
مطرب از گفتهء حافظ ، غزلى مست بخوان * تا بگويم كه ز عهدِ طربم ، ياد آمد
[ حافظ ، غزل 169 / 8 ص 354 ]
از سرِ مستى دگر با شاهدِ عهدِ شباب * رجعتى مىخواستم ، ليكن طلاق افتاده بود
[ حافظ ، غزل 206 / 2 ص 428 ]
در عهدِ پادشاهِ خطابخشِ جُرم پوش * حافظ قرابه كش شد و مفتى پياله نوش
[ حافظ ، غزل 280 / 1 ص 576 ]
به عهدِ گل شدم از توبهء شراب خجل * كه كس مباد ز كردارِ ناصواب ، خجل
[ حافظ ، غزل 299 / 1 ص 614 ]
بادِ صبا ز عهدِ صبى ياد مىدهد * جان دارويى كه غَم ببرد در دِه اى صبى
[ حافظ ، غزل 421 / 7 ص 858 ]
چون پير شدى حافظ از ميكده بيرون آ * رندىّ و هوسناكى در عهدِ شباب أولى
[ حافظ ، غزل 457 / 7 ص 930 ]
مُفادِ بيت از عهدِ تو تا به دورِ آدم * در خيلِ تو ، هر چه ز انبيا كس
يعنى از عهد تو تا زمان آدم ، همه كس از انبياء و پيغمبران ، خيل و سپاه تواند و تو سر خيل همه هستى [ وحيد ]
كوس
؛ بر وزن طوس ، به معنى فرو كوفتن باشد و عربان صدمه گويند و نقارهء بزرگ را نيز گويند و به معنى صف و قطار و جرگه هم آمده است [ برهان قاطع ]