فلسفهء روزه
( حديث 164 )
سئل الحسين ( ع ) لم أفترض اللَّه عزّ و جلّ على عبيده الصّوم ؟ قال عليه السلام ليجد الغنىّ مسّ الجوع فيعود بالفضل على المساكين .
بروايت ابن شهر آشوب ترجمه : از امام حسين ( ع ) پرسش شد كه چرا خداوند بزرگ روزه را بر بندگان خود واجب كرده است ؟
امام ( ع ) در جواب فرمود : تا ثروتمند مزهء گرسنگى را بچشد و آنگاه به مستمندان بخشش نمايد .
يكى پرسيد از آن بحر عطشمند * كه اى سرچشمهء فيض خداوند
ز بهر چيست وهّاب المواهب * بمردم روزه در دين كرده واجب
جوابش را شهنشاه دو عالم * حسين ، آن علت ايجاد آدم
در گنج سخن اين گونه بگشود * بسائل گوهرى ز آن گنج بخشود
كه تا آنان كه از مالند خرسند * چشند از جوع طعمى ساعتى چند
به ياد آرند احوال فقيران * مگر باشند ز آنان دستگيران
ز پاى افتادگان را دستگيرند * كه خود در دست بىبرگى اسيرند
تو اى مشكاة گر هستى سخندان * شنو از سر يزدان سر يزدان
على اكبر المتخلص به : مشكاة السّلطان صفحه 78