« 1 » . در طول دوران زندگى خود از مادر و پدر ، از محيط خانه و كوى و برزن ، از آموزشگاه و اجتماع به قدر ظرفيت خويش بمطالبى واقف مىشود و علومى را فرا ميگيرد . بنا بر اين علم جزء ذات انسان نيست زيرا روزى انسان به صورت نوزاد وجود داشته و هيچ علمى نداشته است . ولى علم بارى تعالى عين ذات مقدس او است و هرگز علم از خداوند جدا نبوده و جدا نخواهد شد . بشر ممكن است در شناخت روح انسان به پيروزيهاى بزرگى در آتيه موفّق گردد ، ولى قطعا اطّلاعاتش در اين باره محدود خواهد بود و حقيقت روح آن طور كه در علم الهى است در دسترس انسانها قرار نميگيرد .
« 2 » .
« 3 » حضرت ابراهيم بمشركين گفت : آيا غير خداوند بتهائى را عبادت ميكنيد كه براى شما سود و زيانى ندارند ؟ اف بر شما و بر آنچه جز خداوند مىپرستيد . آيا عقل خود را به كار نمىبنديد ؟ آيا در كارهاى خود از نيروى خرد استفاده نميكنيد ؟