تخطي إلى المحتوى الرئيسي

الحديت ( روايات تربيتى از مكتب اهل بيت ع )ج ٢ — صفحة 184

مساهمون:

ص١٨٤

حق شفاعت ، علم خداوند

قُلْ لِلَّهِ الشَّفاعَةُ جَمِيعاً « 1 » . مَنْ ذَا الَّذِي يَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلَّا بِإِذْنِهِ « 2 » . كيست كه قادر باشد در پيشگاه الهى بدون اجازه و اذن او از كسى شفاعت نمايد ؟ گاهى در دنيا يك فرد بىگناه در شرائط مخصوصى قرار ميگيرد و بزهكار شناخته مىشود . شفعاء او ميكوشند كه بىگناهى وى را نزد مشفوع عنده اثبات كنند تا از كيفرش رهائى بخشند . در محكمهء عدل الهى هرگز چنين امرى اتفاق نمىافتد تا نيازى بشفاعت شفيع و اجازهء شفاعت باشد زيرا خداوند به ظاهر و باطن ، و بمشهود و غير مشهود مردم آگاه است . يَعْلَمُ ما بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَ ما خَلْفَهُمْ و نمىشود بىگناهى اشتباها مجرم و بزهكار قلمداد شود . در بارهء علم خداوند به تمام اعمال خوب و بد و كارهاى روا و نارواى مردم ، قرآن شريف ميگويد : إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ بِما يَصْنَعُونَ « 3 » خداوند به تمام آنچه كه عمل ميكنند آگاه است . وَ اللَّهُ بِما تَعْمَلُونَ عَلِيمٌ * « 4 » . خداوند به تمام كارهائى كه انجام ميدهيد آگاه و عالم است .

هامش
( 1 ) سورهء 39 ، آيهء 45
( 2 ) سورهء 2 ، آيهء 255
( 3 ) سورهء 35 ، آيهء 8
( 4 ) سورهء 2 ، آيهء 283