88 . شفاعت [ الشّفاعة ]
استدعاى عفو
كَتَبَ رَبُّكُمْ عَلى نَفْسِهِ الرَّحْمَةَ أَنَّهُ مَنْ عَمِلَ مِنْكُمْ سُوءاً بِجَهالَةٍ ثُمَّ تابَ مِنْ بَعْدِهِ وَ أَصْلَحَ فَأَنَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ
« 1 » خداوند بر ذات مقدّس خود تفضّل و رحمت را فرض نموده كه هر يك از شما كه بر اثر نادانى عمل زشتى مرتكب شود و سپس توبه نمايد و راه صلاح و شايستگى پيش گيرد مشمول عفو الهى واقع مىشود كه خداوند بخشنده و مهربان است . قال رسول اللَّه صلّى اللَّه عليه و آله : لا شفيع انجح من التّوبة . « 2 » رسول اكرم ( ص ) فرموده است : هيچ شفيعى براى نجات گناهكاران همانند توبه پيروزمند و موفق نيست . گناهكار با توبهء خود ، نه علم خدا را تغيير داده و نه ارادهء خدا را ، بلكه خودش را تغيير داده و صفات خود را دگرگون ساخته است . حضرت رضا ( ع ) ميفرمود : من استغفر اللَّه بلسانه و لم يندم بقلبه فقد استهزأ
هامش
( 1 ) سورهء 6 ، آيهء 54
( 2 ) بحار 3 ، صفحهء 306