بنفسه « 1 » . كسى كه به زبان طلب آمرزش كند و در دل از گناهان خود پشيمان نباشد خويشتن را مسخره كرده است . امام صادق ( ع ) ميفرمود : التّائب من الذّنب كمن لا ذنب له « 2 » . آن كس كه از گناه توبهء واقعى كرده مانند كسى است كه از اصل گناه نكرده است . امام باقر ( ع ) ميفرمود : ما اراد اللَّه تعالى من النّاس الّا خصلتين : ان يقرّوا له بالنّعم فيزيدهم و بالذّنوب فيغفرها لهم « 3 » . خداوند از مردم خواستار دو فضيلت است : به نعمتها اقرار كنند تا بر آن بيفزايد ، و بگناهان اعتراف نمايند تا آنها را ببخشد .
إِنَّ اللَّهَ لا يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِهِ وَ يَغْفِرُ ما دُونَ ذلِكَ لِمَنْ يَشاءُ *
« 4 » . خداوند كسانى را كه به او شرك آوردهاند نمىبخشد ، و ديگر گناهان را كه مادون شرك است در مورد كسانى كه اراده فرمايد مىبخشد .
هامش
( 1 ) مجموعهء ورّام جلد 2 صفحهء 110
( 2 ) سفينه « غفر » صفحهء 322
( 3 ) كافى جلد 2 صفحهء 426
( 4 ) سورهء 4 ، آيهء 116