سيد محمد سعيد در چهارم « 1 » ماه جمادى الاخرى اين سال - مطابق ( . . . ) حمل ماه برجى - در نجف متولد شده و كسب فضائل و كمالات نموده تا در سرودن اشعار قدرتى تمام بهم رسانيد ، و « ديوانى » دارد كه شرح احوالش در اول آن نوشته ، و در وفات بسيارى از علماء عصر خود مراثى بليغه بنظم آورده .
و آخر در خلال جنگ بين المللى بعنوان جهاد در حركت آمد ، و پس از شكست مسلمين در شعيبه بنجف برگشت و هنوز بدان زمين برين نرسيده در سنه 1333 هزار و سيصد و سى و سه « 2 » در ناصريه منتفك وفات كرد ، پس جنازهء او را بنجف آورده و آنجا در صحن مطهر ، در ايوان بزرگ طرف قبله برابر ايوان طلا دفن شد .
و ادباء عصر براى او مرثيهها گفتند ، و شيخ جواد شبيبى در تاريخ او چنين گفته :
و من لاقى المنية أرخوه * سعيد فى الجهاد قضى سعيدا
1333
و اين سيد محمد سعيد صاحب عنوان معروف به حبوبى كبير در قبال برادرزادهاش سيد محمود ( 1323 ) است . و فرزندى داشته بنام سيد على كه ديوان وى باهتمام او چاپ شده « 3 » .
هامش
( 1 ) در « نقباء البشر : 815 و 820 » بنقل از خود مرحوم حبوبى گويد ولادتش در چهاردهم جمادى الآخرة بوده و چهارم خطاست . م .
( 2 ) در « نقباء البشر : 922 » گويد : وى از غم و اندوه در ناصريه مريض شد و در شب چهارشنبه دوم يا سوم ماه شعبان وفات يافت و جنازهاش را روز جمعه 4 يا 5 وارد نجف كردند ، الخ . م .
( 3 ) در « نقباء البشر : 922 » آمده است كه وى غير از سيد على مذكور فرزند پسرى بنام سيد باقر و چند دختر از جاريهاى بر جاى نهاد . و مخفى نماند كه مرحوم سيد محمد سعيد حبوبى اگرچه در اوائل عمر وريعان شباب اشعار نغز بسيار به زبان عربى مىسرود و بلكه بتعبير ناشر ديوانش اشعر شعراء شرق بود ، لكن در « نقباء البشر : 817 » كه شرح حال بسيار جامع و مبسوطى از آن عالم بزرگوار نگاشته فرمايد وى درست 28 سال قبل از وفاتش به ترك شعر گفت و ديگر حتى يك بيت نسرود و به تمام وجودش متوجه علوم دينى شد و بدرس و بحث پرداخت تا خود يكى از بزرگترين فقها و مجتهدين نجف اشرف گرديد . رحمة اللّه عليه . م .