و همچنين اشعارى ديگر نيز دارد « 1 » .
* ( 1040 - وفات حاوى شاعر سنندجى ) *
وى حسينقلى خان فرزند امان اللّه خان والى كردستان و خود از اهل فضل و دانش آن سامان و در نظم و نثر عربى و فارسى قدرتى نمايان داشته ، و اشعار بسيارى بتخلص حاوى سروده تا آنها ديوانى گرديد ، و در اين سال در ريعان شباب وفات نموده « 2 » .
* ( 1041 - وفات ميرزا حيدر على ، آتش شاعر لكهنوى ) *
وى بطورىكه در رسالهء « احوال سيد عبد الحى حسنى ( 1286 ) در ص ع » نوشته از شعراء اردو زبان بوده و در اين سال وفات نموده « 3 » .
هامش
( 1 ) ميرزا حسن سامانى ديگر كه او شيرازى است در همين جلد ( ص 1524 ش 886 ) ذكر شد . و سامان در ذيل عنوان دهقان ( ص 1652 ش 988 ) گذشت . م .
( 2 ) ظاهرا مأخذ اين ترجمه كتاب « مجمع الفصحا » است ، و مدارك ديگرى كه در « فرهنگ سخنوران » گفته : « لغتنامهء دهخدا » و « ريحانة الادب » و جلد نهم « الذريعة » است . م .
( 3 ) در « لغتنامه دهخدا 1 : 38 » در كلمهء آتش گويد : « تخلص خواجه على حيدر [ كذا . م ] شاعر هندوستانى كه به فارسى وارد و شعر مىگفته و بهر دو زبان ديوان اشعار داشته و در سال 1263 وفات يافته است » ، انتهى . و در « الذريعة 9 : 1 » گويد : « ديوان آتش لكهنوى » از مير حيدر على لكهنوى است كه از شاگردان مصحفى و در قرن 13 بوده ، ديوانش به زبان اردو و در چاپخانه نولكشور هند بطبع رسيده ، چنان كه سيد على نقى نقوى هندى در « مشاهير علماء هند » گفته است . پايان كلام ذريعه . م .