و بههرحال ، وى پس از فوت در نجف مدفون شد ، و يك پسر بنام حاج آقا محمد و يك دختر كه زوجهء يكى از تجار عمدهء قزوين مقيم در اصفهان بوده از وى بازماند .
و حاجى آقا محمد مرقوم هم از علما بوده و در « تذكرة القبور چاپ اول . در ص 92 « و چاپ 2 ص 142 » وى را ذكر و نقل قولى از او نموده ، و او در دو ساعت و نيم گذشته از شب شنبه بيست و هشتم ماه ذى الحجة الحرام سنه 1304 - چنان كه نيز اين فقير به خط خود در حاشيهء
هامش
- كرام فرمايد كه اين اجازه در مجموعهاى از اجازات سيد براى شاگردانش در كتابخانه مرحوم شيخ محمد على خوانسارى ( متوفى در نجف بسال 1332 ) موجود است . سپس مؤلف كرام اين شخص را همان مرحوم حاجى قزوينى صاحب عنوان دانسته و فرمايد وى بعد از سنه 1263 وفات يافته و دو فرزند از خود بجاى گذاشته : اول عالم جليل شيخ محمد متوفى بسال 1304 ( كه در « نقباء البشر » مذكور است ) ، و دوم كه كوچكتر بوده شيخ محمد حسين كه تاريخ وفات پدرش را ما به خط او يافتيم و اوست كه « حواشى شرح حديث الغمامهء » پدرش را در 1263 تدوين كرده است . پايان كلام « كرام » . لكن تاريخ وفاتى را كه اشاره كردهاند چيزى غير از اينكه گويند ( بعد از سنه 1263 وفات يافته ) به نظر نرسيد ، و در ( ص 376 ) نيز عنوانى براى شيخ محمد حسين مذكور قرار داده و آنجا گويند كه وى نسخهاى از « شرح حديث الغمامهء » قاضى سعيد قمى را به خط خود استنساخ و در 1263 از كتابت آن فراغت يافته و در حواشى نسخه تعليقاتى به امضاء ( من الوالد سلمه اللّه ) آورده كه مىرساند خود و پدرش تا اين تاريخ زنده بودهاند ، و اين نسخه از كتابخانه سيد محمد مشكات است در طهران ، انتهى .
راقم سطور گويد : اين نسخه در « فهرست كتابخانه مركزى دانشگاه تهران 3 : 454 » معرفى شده و كاتب را ( محمد حسين فرزند حاج محمد ابراهيم اصفهانى ) وصف كردهاند ، و هيچ اشارهئى باينكه اين كاتب فرزند حاجى قزوينى باشد نشده است ، و به نظر اين جانب اگر مؤيدى در نسخه موصوفه بر مطلب مذكور نباشد بههيچوجه اين شخص را نمىتوان فرزند حاجى قزوينى صاحب عنوان دانست و اين استنباط چه از صاحب « كرام » باشد و چه از آقا سيد محمد مشكاة ( در مقدمه كتاب « كليد بهشت » تأليف مرحوم ملا رجبعلى تبريزى اصفهانى كه اشتباها بنام قاضى سعيد قمى چاپ كردهاند ) علىاىحال به نظر درست نمىآيد ، و اللّه العالم . م .