* ( 981 - وفات مرحوم حاجى كرباسى ، اعلى اللّه مقامه ) *
وى مرحوم حاجى محمد ابراهيم بن حاجى محمد حسن بن حاجى محمد قاسم كاخگى گنابدى خراسانى است .
مرحوم حاجى محمد حسن از صلحاء عصر و أبرار زمان خود بوده و در سنه 1190 وفات كرده و در تخت پولاد برابر درب تكيهء نوادهاش ميرزا ابو المعالى به طرف قبله بفاصلهء دويست قدم دفن شده و بر بالاى سر قبر او ديوارچهئى از آجر ساخته و سنگى در آن كار كردهاند كه تاريخ وفاتش با مرثيهاى كه هاتف اصفهانى با ماده تاريخ گفته در آن نوشته شده .
و اين خوب ترتيبى است كه سنگ را روى قبر نيندازند كه اگر مساوى با زمين باشد پا بر روى آن نهاده مىشود و بىاحترامى بآيات قرآنيه و أسماء مقدسه كه بر روى آن كنده شده به عمل مىآيد ؛ چنان كه در « جنة النعيم » در روح و ريحان 16 ( ص 438 ) اشارهئى بدان نموده .
فرزندش حاج محمد ابراهيم صاحب عنوان « 1 » از اجله و اعاظم علما و فقهاء عصر خود بوده و در زهد و تقوى و اعراض از دنيا و اخلاق فاضله و همچنين تحقيقات علميه و استجابت دعوات شهرتى تمام بهم رسانيده ، و او در نوزدهم ماه ربيع الآخر سنه 1180 هزار و صد و هشتاد - مطابق ( . . . ) ميزان ماه برجى - متولد شده و در حجر تربيت دو نفر حكيم مرتاض و عارف فياض آن عصر مرحوم آقا محمد بيدآبادى و ميرزا محمد على ميرزا مظفر پرورش يافته ، و در خدمت چندين نفر از علماء بزرگ آن زمان در عراق عرب و غيره درس خوانده تا بكمال علم و عمل فائز گشته ، و كتب چندى تأليف كرد ؛ از آن جمله : كتاب « اشارات الاصول » در دو جلد در اصول فقه پنجاه هزار بيت ، جلد اول در مبادى لغويه و مباحث ألفاظ . جلد دويم در ادلهء عقليه و شرعيه .
و چندين نفر از علماء آن عصر در نزد او درس خوانده يا از او اجازت روايت دارند ،
هامش
( 1 ) حاج محمد حسن فرزند ديگرى نيز بنام ملا محمد قاسم داشته كه از صاحب عنوان بزرگتر و تا 1201 زنده بوده و چندان اطلاعى از او نداريم . م .