لنگرودى است كه در ( 1325 ) بيايد .
* ( 811 - وفات ابن ادريس حسينى مغربى ) *
وى از اعقاب امام ادريس است كه از سادات ادريسيه سكنه مغرب بوده و خود از اهل علم و فضل بوده كه در قريه ميسور ( يا شهر عرائش ) نزديكى فاس متولد شده ، و در كودكى به تحصيل علوم پرداخته ، و از بعضى از بزرگان علومى دريافته ، و از استاد تازى و سيدى ابو القاسم غازى طريقه سادات شاذليه را فراگرفت ، و در سنه 1214 از فاس به مكه متبركه رفت و چهارده سال آنجا ماند ، و بعد از آن بمدينهء منوره مشرف شد ، و در مدت عمر چندين كتاب تأليف كرده :
اول كتاب « العقد النفيس » در نظم كتاب « فوائد التقديس » در تصوف . دويم كتاب « المحامد الثمانية » يا « المحاميد و الاحزاب » .
و آخر در اين سال در قريهء صبيا از أراضى يمن وفات كرده چنان كه در « معجم المطبوعات :
39 » آورده ، و بخصوص در آن كتاب وى را حسينى نوشته ، ليكن در « عمدة الطالب ، چاپ نجف در 1358 ص 147 » سادات ادارسهء مغرب را كه چندين نفر از ايشان در حدود دويست سال در آن ولايت سلطنت كردهاند از اولاد حضرت عبد اللّه المحض بن الحسن المثنى ( ع ) نوشته و بنابراين ايشان حسنى باشند نه حسينى ، و بعضى از سادات را مىبينيم حسنى حسينى نوشتهاند كه آنها از طرف پدر بيكى از سبطين بزرگوار و از طرف مادر به ديگرى منتهى مىشوند ، و البتّه قول « عمده » اصح از « معجم المطبوعات » است .