بزرگى در فقه استدلالى » كه از مسودات خارج نشده ، و « اجوبهء مسائل » كثيره مجمله و مفصله .
و در « شمس التواريخ » اشتباهى در مورد صاحب عنوان نموده كه وفاتش را در سنه 1247 بدون ماه و روز ذكر كرده ، و آنچه ما نوشتيم نص صريح « روضات » است . و اينكه هم او نوشته كه در تكيهء خود دفن شده ؛ مبنى بر اين است كه نيز ما نوشتيم آن تكيه را او بناء كرده و اينك بنام او و نيز بنام مادر شاهزاده هر دو معروف است .
و در « روضات » اشعارى از خود در مرثيه او نوشته و در آخر آنها تاريخ آن را چنين آورده :
طابت ثراه كما أتى تاريخه : * طارت كراك الى النعيم السرمدى
و اين ماده - چنان كه مىبينيد - با 1248 وفق نمىدهد ، بلكه با تغييرى اندك در آن و تعويض بعضى از حروف آن با حروفى ديگر بههيچوجه ما نتوانستيم آن را با عدد 1248 تطبيق نمائيم « 1 » .
و نيز در « نسبنامه » نوشته كه مرحوم شيخ را زنى ديگر منقطعه از مردم يزد بوده و از او دخترى داشته كه وى بنكاح حاجى عبد الكريم نام شيرازى ساكن اصفهان در آمده ، و از او دو پسر و يك دختر آورده ، پسران يكى شيخ محمد حسين واعظ ، و ديگرى شيخ محمد حسن نظام العلماء ؛ كه از هر دو اعقابى ذكورا و اناثا موجوداند ، و دخترش خديجه سلطان زوجه مرحوم حاجى آقا نور اللّه ( 1346 ) بوده ، انتهى .
و آن جناب روايت مىكند از استاد خود و پدر زوجهاش مرحوم شيخ جعفر ؛ و روايت مىكند از او ملا زين العابدين گلپايگانى كه در ( 1218 ) گذشت ، چنان كه در آخر « اجازه » ئى كه آقا سيد حسن صدر براى آقا سيد صدر الدّين بن حاجى سيد اسماعيل صدر و آقاى الفت مشتركا نوشته ذكر شده .
هامش
( 1 ) تحقيق اين مطلب موكول بحواشى و تعليقات « روضات الجنات » طبع اصفهان است . وفقنا اللّه لا كما له بمحمد صلى اللّه عليه و آله . م .