كرده و در اصفهان بيرون دروازهء در دشت در مقبره معروفه به سر قبر آقا دفن شده ، و آن در زير گنبد بلندبنيانى واقع و چند قبر آنجا است كه همه را متصل بهم نموده و مقدارى با سنگ مرمر از زمين بالا آوردهاند ، و قبر حاجى ميرزا حسن در ميان آنها مىباشد ، و شمايل او كه با قلم كشيده بودند و بياضى در دست داشت و در زير طاق مقبره بالاى سر او آويخته بودند تا چند سال پيش از اين موجود بود و بغايت جلب توجه مىنمود ، و پس از آن مىگويند مانند بسيارى ديگر از نفايس آثار باروپا بردهاند .
و سه نفر فرزندانش : مير محمد مهدى 32 و مير سيد محمد 32 و مير محمد حسين 32 در سالهاى ( 1254 و 1291 و 1298 ) بيايند .
* ( 722 - تولد سيد عبد اللّه آلوسى بغدادى ) *
وى سيد بهاء الدّين فرزند سيد محمود آلوسى است كه در سال 1217 ( ج 3 ص 623 ش 243 ) گذشت . و خود از علما و عرفا ، و داراى برخى از علوم غريبه بوده و خط را خوب مىنوشته . و بهطورىكه از كتاب « المسك الاذفر » برآيد ، در ميان عشائين شب دوشنبه پانزدهم ماه ربيع المولود اين سال - مطابق ( . . . ) اسد ماه برجى - متولد شده ، و چندى در نزد پدر خود سيد محمود درس خوانده ، و پس از وفات وى با ضعف مزاج و كثرت امراضى كه به او دست داده بود بتدريس مشغول شد ، و بعد از مدتى براى شفاى امراض مسافرت نمود و خدمت بعضى از عرفا ارادت ورزيده و از آنها شفا يافت ، و باز ببغداد آمد و بعد از آن قاضى بصره شد و بدان شهر سفر نمود ، و بعد از دو سال باز ببغداد آمد و در حدود بيست روز بعد از آن وفات كرد . و او را تأليفات چندى است :
اول كتاب « تعطف » در شرح « تعرف » در أصلين و تصوف . دويم « متنى در بيان » . سيم « متنى در منطق » . چهارم كتاب « واضح » در نحو .