در روز دوشنبه پانزدهم ماه ربيع المولود سنه هزار و دويست و هفتاد و دو مطابق ( . . . ) قوس ماه برجى وفات كرد ، و در بيرون دروازه طهران به سمت شاه عبد العظيم ( ع ) دفن شد ، و بر قبر او گنبد و بارگاهى عالى ساختند و آن مقبرهئى گرديد معروف بسر قبر آقا كه پس از توسعهء شهر طهران در اندرون شهر افتاد ، و ازاينرو در « المآثر : 142 » پس از ذكر وفات صاحب عنوان فرمايد : مضجع مقدس اين بزرگوار در داخلهء دارالخلافهء ناصره ، در بين عتيق و جديد حضرت عبد العظيم ( ع ) مزار و مدفن مسلمانان است ، انتهى .
و فقط يك فرزند بنام ميرزا زين العابدين 33 از وى بازماند كه در ( 1261 ) بيايد .
و دوشنبه بودن پانزدهم ماه ربيع الاول اين سال مفهوم از جلد قاجاريه « ناسخ التواريخ » و جلد 2 « مرآة البلدان » است .
* ( 215 - وفات مرحوم سيد احمد 37 عطار بغدادى ، ره ) *
وى فرزند مرحوم سيد محمد 36 عطار بغدادى است ( كه در ج 1 سال 1205 عنوان 105 ص 204 گذشت ) و خود از علماء و فضلاء و فقهاء نجف بشمار مىرفته و شعر هم مىگفته و تأليفاتى دارد :
اول « ديوان اشعار » . دويم كتاب « رياض الجنان » در أعمال ماه رمضان .
و در اين سال وفات كرده و در كاظمين ( ع ) دفن شد ، و يك دختر 38 از او بازماند كه زوجهء برادرزادهاش سيد حيدر 38 ( كه در ج 1 سال 1205 عنوان 105 ص 203 گذشت ) بوده ، و نيز چهار پسر از او بازماند : اول مرحوم سيد موسى 38 كه عقيم بوده .
دوم سيد راضى 38 كه اعقابى بشهرت آل سيد راضى از او بازمانده .
سوم سيد هادى 38 كه أعقاب او را آل سيد هادى گويند ، و نوادهاش سيد محمد تقى 40 در ( 1346 ) بيايد . چهارم سيد محمد 38 كه أعقاب او را بنسبتى كه از برخى زنان يافتهاند « آل مراياتى » مىگويند .
در « الذريعة 8 : 273 شماره 1158 » فرمايد كه من از سيد علينقى 42 بن سيد احمد 41 بن سيد مهدى 40 بن سيد احمد 39 بن سيد حيدر 38 عطار ، خواهش كردم كه كتابى در احوال ذريهء جدش سيد حيدر بنويسد و آن را « الدوحة الحيدرية » نام نهد ،