تاليفش سنه 1063 است .
وى در سنه 1003 متولد شده و پس از شصت و هفت سال عمر در سنه هزار و هفتاد وفات كرده و قبرش در اصفهان در دالان در قبلى مسجد جمعه در مقبرهئى مخصوص در صندوقى واقع و معروف بسر قبر آخوند است و آنجا زيارتگاه عموم و خصوص و محل روا شدن حاجات و ورود نذورات قرار گرفته ، و او را فرزندانى بوده :
يكى مرحوم آخوند ملا محمد باقر كه معروف بمجلسى بلكه مجلسى مطلق منصرف بوى مىباشد ، و او از معاريف علماء و مروج و مجدد سر سال هزار و صد و صاحب تأليفات كثيره شهيره به عربى و فارسى از آن جمله كتاب « بحار الانوار » در اخبار ائمه اطهار در بيست و پنج جلد به عربى ، و ترويجى كه از وى نسبت بمذهب شيعه و نشر اخبار و آثار ائمه اطهار عليهم السلام رخ داده تاكنون براى هيچكس دست نداده ، تولدش سنه 1037 وفاتش شب 27 ماه رمضان المبارك سنه 1110 قبرش در همان صندوق بقعه سر قبر آخوند در پشت سر پدرش كه در بيرون صندوق برابر قبر هريك از آنها سنگ لوحى به طرف بالاسر منصوب و اشعارى در مرثيه و ماده تاريخ وفات بر آنها منقور است .
فرزند ديگر مرحوم آخوند ملا محمد تقى مجلسى قدس سره ، مرحوم ملا عزيز اللّه است كه از علماء اصفهان بوده و حواشى چندى بر « مدارك » و « تهذيب » نوشته ، تولدش چنان كه از « منتخب اللؤلؤه » نقل شده ، محرم سنه 1025 وفاتش سنه 1074 .
فرزندش ميرزا محمد كاظم هم از علماء بوده تولدش سنه 1049 مدت عمرش 70 سال وفاتش سنه 1119 ، و او دختر عمش ملا محمد باقر را ( كه مادر آن دختر خواهر مرحوم ميرزا علاء الدّين گلستانهئى [ كه در 1300 بيايد ] بوده بزوجيت داشته .
فرزندش مرحوم ميرزا محمد تقى الماسى ( عليهالرحمه ) از مخدره مذكوره ، عالم فاضل و حكيم كامل و در زهد و عبادت در اصفهان يگانه عصر خويش بوده ، و كتابى بنام « بهجة الاولياء » در ذكر كسانى كه حضرت حجت عليه السلام را در غيبت كبرى ديدهاند تأليف نموده ، تولدش سنه 1089 وفاتش شعبان سنه 1159 قبرش در صندوق بقعه سر قبر آخوند جلو قبر جدش ملا محمد تقى و پشتسر ميرزا محمد على امام جمعه .
فرزندش ملا عزيز اللّه عالم و فاضل بوده و كتابى بنام « هداية العالمين » در اصول دين تأليف نموده ، و مادر او مخدره مريم بيگم دختر ملا محمد تقى بن ملا عبد اللّه بن ملا محمد تقى مجلسى ، و مادر مريم بيگم مذكوره ؛ مخدره زينب بيگم دختر ملا محمد -
مكارم الآثار در احوال رجال دوره قاجار ( فارسى ) — صفحة 530
مساهمون: ميرزا محمد على ( معلم حبيب آبادى )
ص٥٣٠