يعنى آقا سيد ابراهيم دانسته ، غافل از اينكه صريح اين عنوان چنين مىرساند كه وى در حين تأليف اين محل از روضات زنده بوده و وقتى مؤلف آن بشرح احوال شيخ حسن ابن شيخ جعفر نجفى رسيده نيز بطور زنده بودن او احوالش را ذكر كرده ، و در آخر آن فرمايد : چون بدينجا رسيدم خبر وفات وى بما رسيد كه در ذىالقعده اين سال 1262 اندكى بعد از وفات آقا سيد ابراهيم بن محمد باقر قزوينى بوباء وفات كرده ، انتهى .
و مىتوان گفت كه مؤلف منتخب هم مىخواسته مانند ديگران 1246 بأرقام هندى بنويسد و بعد اشتباها أرقام آحاد و عشرات پس و پيش شده و 1264 بوجود آمده و بعد از آن ارقام هندى مبدل به تمام حروف شده و اين اشتباه بهم رسيده . در « الكرام البررة 1 : 10 » فرمايد كه سيد بزرگوار دو پسر نامدار بر جاى نهاد ، يكى سيد احمد كه فرزند او سيد عبد اللّه و فرزند او سيد آقا است . و ديگرى سيد آقا بزرگ كه فرزندان او سيد جواد و سيد محمد تقى و سيد حسيناند ، و سيد حسين متولى اوقاف جد خود صاحب عنوان بوده و در سنه 1367 وفات نموده ، انتهى .
و ما در 1367 اين سيد حسين را بعنوانى مخصوص ذكر مىكنيم .
و على اى حال ، اولاد و اعقاب آقا سيد ابراهيم تاكنون موجود و در كربلاء سكونت دارند .
* ( 202 - وفات شيخ ابراهيم طيبى عاملى ) *
طيبى منسوب است بطيبه ، و آن بفتح طاء مهمله و تشديد ياء حطى و باء ابجد ، از ديهات جبل عامل ، و شيخ ابراهيم فرزند شيخ يحيى بن شيخ محمد بن سليمان است كه پدرش شيخ يحيى از علماء مائه يازدهم بوده و « مجموعهاى در ادعيه و أذكار » دارد كه اشعارى هم از خود در آن آورده ، و در سنه 1202 وفات كرده چنانكه در « اعيان الشيعة » نوشته ، و در « الذريعة 8 : 107 » شيخ يحيى مرقوم را فرزند شيخ فياض بن عطوه قرشى مخزومى نوشته .
و بههرحال ، شيخ ابراهيم خود از شعراء فصاحت آثار بلكه از علماء أبرار است .
شرح احوالش در جزء 5 يعنى جلد 6 « اعيان الشيعة » نوشته و از آن چنين برآيد كه وى در سنه هزار و صد و پنجاه و چهار مطابق ( 1119 - 1120 ) شمسى در طيبه متولد