أعرج جدا شده .
مرحوم سيد صادق صاحب عنوان از علماء و ادباء بزرگ عصر خويش بوده و شعر هم مىگفته . و او در سنه 1145 ؛ مطابق سال ( 1110 - 1111 ) شمسى در الحصين متولد شده و در ميان طايفه خود نشو و نما نموده ، و از بعضى از آنها فنون قرائت و كتابت را ياد گرفت و بعد از چندى بنجف رفت ، و آنجا خدمت جماعتى از علماء و فقهاء و ادباء و شعراء رسيد ، و تحصيلات خود را تكميل كرد تا خود از علماء و ادباء بزرگوار گرديد ، و چندين كتاب منظوم و منثور برشته تأليف كشيد . اول : « ديوان اشعار » كه يك قسمت آن بنام « اخوانيات » است ، و در آن مراسلات و مكاتبات شعريه فيما بين خود و شعراء و ادباء را جمع كرده . دويم : « شرح شواهد » كتاب شرح ابن هشام بر كتاب « قطر الندى و بل - الصدى » كه آن هم تأليف خود ابن هشام است در نحو . سيم : « كتابى در تاريخ نجف » و اين دو را در « احسن الوديعه 1 : 4 » نوشته ، و اينك اين چند شعر از او اينجا آورده شد :
دنياك لا تبرح غدارة * فشأنها الحيلة و المكر
لا تتخذها موطنا لينا * رب رماد تحته جمر
و لا يغرنك إبهاجها * فالاسد الغضبان يغتر
مرحوم سيد صادق با چندين نفر از شعراء و ادباء آن عصر معاشرت و مراجعت و مراسلت و مكاتبت داشته ، مانند : شيخ احمد نحوى كه در 1226 بيايد ، و شيخ محمد رضا نحوى كه در 1195 وفات كرده ، و سيد سليمان حلى كبير ، و شيخ ملا كاظم أزرى كه هر دو در 1211 بيايند ، و شيخ محمد على أعسم كه در 1233 بيايد ، و شيخ مسلم بن عقيل كه در 1230 وفات كرده .
سيد صادق ، در نزد سيد محمد بروجردى كه در 1204 گذشت درس خوانده ، و سيد بحر العلوم كه در 1212 ؛ و شيخ جعفر نجفى كه در 1228 ، و شيخ خضر شلال ؛ كه در 1255 بيايند ؛ در نزد او درس خواندهاند . و در مجله مرقومه اين هر سه نفر را نيز از اساتيد او نوشته ، و آن اشتباه است ، چنانكه در « دارالسلام نورى 2 : 392 » نوشته كه : سيد