حضرت زيد شهيد 4 عليه السلام در ( ص 26 ) گذشت . فرزندش محمد 5 از اصحاب حضرت صادق عليه السلام بوده . فرزندش امامزاده محمد محروق 6 در بيرون شهر نيشابور به طرف مشهد بقعه و بارگاهى معروف دارد . فرزندش جعفر الشاعر 7 از سادات بزرگوار بوده ، و ما دو فرزند از او در اين كتاب مىآوريم : يكى احمد السكين 8 در 1210 ، و ديگر محمد الخطيب 8 كه در عمود اين نسب است ، و فرزند او على الشاعر 9 الحمانى از أجله و معاريف شعراء بوده و در سنه 301 وفات نموده ؛ چنان كه در پاورقى « عمدة الطالب : 294 چاپ نجف » نوشته ، و على الغراب 16 از معاريف زمان خود بوده ، و اولاد و فرزندش زيد را به نسبت وى بنى غراب مىخوانند ، چنان كه در « عمدة الطالب : 295 » نوشته ، و از بعد او تا صاحب عنوان ظاهرا چند نفر افتاده باشد ، زيراكه أعقاب وى را تا سال تأليف « عمده » كه 812 بوده ، چنان كه مذكور شد ذكر كرده ؛ و از آن زمان تا عصر صاحب عنوان تقريبا سيصد سال و نبايد بدين كمى واسطه باشد ، و ما اينطور كه نوشتيم از « اعيان الشيعة : جزء نهم - جلد دهم » چنين ديده و نقل نموديم .
بههرحال ، مرحوم سيد احمد 25 صاحب عنوان از رجال بزرگ عصر خود بوده ، و نخستين كس است از اين سلسله كه در مائهء دوازدهم از قزوين بنجف آمده . و آنجا دختر سيد مرتضى بروجردى را كه در 1204 بيايد تزويج كرده ، و اولاد او طايفهء سادات قزوينىها را تشكيل داده ، و آنها جماعتى كثيره و در نجف و حله سكونت دارند ، و چندين نفر از علماء و مردان مهم از آنها بهم رسيدهاند كه ببرخى از ايشان در محال خود اشاره مىشود ، و گذشته از فضائل علمى همواره مروج شعر و ادب بودهاند ، و در اثر تشويق شعراء و ادباء و اعطاء صلات وافره به آنها فن شعر و ادب در عراق عرب رواجى كامل بهم رسانيد ، و بالاخره سيد احمد پس از چندين سال از نجف به زيارت مشهد رفت ، و در برگشتن براى ديدن ارحام خود بقزوين آمد ؛ و در آنجا در اين سال وفات كرد ، و وصيت نمود تا جسدش را بنجف حركت دهند ، ليكن اهل قزوين اطاعت نكرده و براى تبرك ؛ هم در قزوين او را دفن كردند ، و چون خبر وفات وى بنجف رسيد مجالس فاتحه براى او تشكيل و چندين نفر از علماء و شعراء معروف براى او مرثيه و ماده تاريخ گفتند ، از آن جمله مرحوم سيد محمد زينا كه در 1216 بيايد فرموده :
مكارم الآثار در احوال رجال دوره قاجار ( فارسى ) — صفحة 98
مساهمون: ميرزا محمد على ( معلم حبيب آبادى )
ص٩٨