خطيئتي و أردت عقوبتي فعجّل بنار تحرقني أو عقوبة في الدّنيا تهلكني و خلّصني من فضيحة يوم القيامة .
[ « خداوندا ! با حاجت و درخواست من چه كردى ؟ اگر دعايم را مستجاب فرموده و گناهم را بخشيدهاى ، پس به پيامبرت وحى فرما و اگر دعايم را اجابت نفرمودهاى و مورد بخشش قرار ندادهاى و تصميم بر مجازات من گرفتى ، پس هرچه زودتر آتش بفرست تا مرا بسوزاند يا به كيفرى در دنيا دچارم ساز تا مرا هلاك گرداند و مرا از رسوايى روز رستاخيز رهايى بخش . » ]
پس خداوند رحيم تعالى به پيامبر صلّى اللّه عليه و إله ، اين آيه را فرستاد :
وَ الَّذِينَ إِذا فَعَلُوا فاحِشَةً أَوْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ ؛
يعنى به ارتكاب گناه اعظم از زنا و نبش و اخذ اكفان ؛
ذَكَرُوا اللَّهَ فَاسْتَغْفَرُوا لِذُنُوبِهِمْ ؛
يعنى ترسيدند از خداوند و زود توبه كردند ؛
وَ مَنْ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلَّا اللَّهُ ؛
خداوند مىفرمايد : آمد به سوى تو ، بندهء من يا محمّد ، در حالى كه تائب بود پس او را از پيش خودت راندى ، پس او كجا برود و كه را قصد بكند و از كه سؤال بكند كه گناه او را ببخشد غير از من ؟ و بعد از آن [ خداوند متعال ] فرمود :
وَ لَمْ يُصِرُّوا عَلى ما فَعَلُوا وَ هُمْ يَعْلَمُونَ
« 1 » ؛ يعنى بر گناه خود - كه زنا و اخذ اكفان بود - باقى نماندند اينها ، جزاى آنها مغفرت است از پروردگارشان و جنّاتى است كه
تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ ؛ *
در حالى كه هميشگى هستند در آن « جنّات » ؛
وَ نِعْمَ أَجْرُ الْعامِلِينَ
« 2 » [ « و چه نيكو است پاداش اهل عمل ! » ]
همينكه آيه مباركه نازل شد ، حضرت صلّى اللّه عليه و إله بيرون آمد در حالى كه آيهء
هامش
( 1 ) - سورهء آل عمران ( 3 ) ، آيهء 135 .
( 2 ) - سورهء آل عمران ( 3 ) ، آيهء 136 .