ص 114 ب 12 : كى ز شيطان ( د ) .
ص 114 ب 13 : گفت مضطر در ميان اين ( د - گ ) ؛ الهام آمد يك زمان ( ب ) ؛ الهام آيد ( گ ) .
ص 114 ب 14 : نهان و حاضرت ( د ) .
ص 114 ب 16 : از چه خود را او ( ب ) .
ص 114 ب 19 : هركسى گويند از خاص و ز عام ( ب ) ؛ گويند از خواص و عام ( گ ) ؛ در غزا كشته ( ب ) .
ص 114 ب 22 : كو وفات خويش جويد ( ب ) .
ص 114 ب 27 : تا بميرد از خودى فكرش خطاست ( ب ) .
( 115 ) ص 115 ب 2 : پس سيوم احمر چهارم اخضر است ( ب ) ؛ شرح اين هريك بگويم ( د - گ ) .
ص 115 ب 5 : با غمخوارگى ( ب ) .
ص 115 ب 7 : گشت سرى صاحب دل از صفا ( ب ) .
ص 115 ب 12 : بلكه لذتهاست او را زان جفا ( ب ) .
ص 115 ب 16 : هركه مرد او ( ب ) .
( 116 ) ص 116 ب 2 : هركه او را نيست حسن ( ب ) .
ص 116 ب 4 : زان به مكر و حيله ( ب ) .
ص 116 ب 5 : نيست سلطان را تفاخر بىلباس ( ب ) .
ص 116 ب 8 : زندگى و مردگى بهر ( ب - د ) .
ص 116 ب 12 : گشت انسان ( د ) .
ص 116 ب 16 : در ميان آن دو - آن به معنى خير و ديگر ( گ - د ) ؛ اين بد است ( د ) .
ص 116 ب 17 : و آن ديده ( گ ) .
ص 116 ب 18 : هر عمل كان ( ب ) .
ص 116 ب 22 : آمد كه برهم ريخته ( ب ) .
( 117 ) ص 117 ب 1 : آنكه با جان ( ب ) .
ص 117 ب 4 : گفت روزى شيخ در ايام سفر ( گ ) .
ص 117 ب 5 : پوشيدن ( د ) .
ص 117 ب 6 : گفت مرغان بينوا ( ب ) .
ص 117 ب 9 : گفتمش از دين حق بيگانهاى ( ب ) .
ص 117 ب 13 : ديدم اينجا در ( ب ) .
ص 117 ب 17 : بس حجتى است ( گ ) .
ص 117 ب 25 : از خيال و فهم و عقل ( گ ) .
( 118 ) ص 118 ب 1 : غرق كن ( ب ) .
ص 118 ب 3 : گفت آسان مىشود ( د - گ ) .
ص 118 ب 4 : نيست شو گر زانكه خواهى وصل شاه ( گ ) .
ص 118 ب 5 : زاد اين ره نيست جز محو ( ب ) .
ص 118 ب 6 : محو خود كن ( د - گ ) .
اسرار الشهود فى معرفه الحق المعبود ( فارسى ) — صفحة 175
مساهمون: شمس الدين محمد اسيرى لاهيجى
ص١٧٥