ص 5 ب 13 : از غم دنيا و دين سازش ( ب و م ) .
ص 5 ب 15 : مجال - وصال ( ب ) .
ص 5 ب 18 : ما را صبر نيست - معشوق چيست ( م ) .
ص 5 ب 19 : وصل او شد زندگى ( م ) .
ص 5 ب 20 : هست اين ( گ ) .
ص 5 ب 23 : بهتر از مهر و وفاى ديگران ( م - ب ) .
ص 5 ب 24 : رنج است جان با وفا ( ب - م ) ؛ در جفا چون بيند ( م ) ؛ عاشقى رنجيده خان و مان فدا ( گ ) .
ص 5 ب 25 : بر جفا كان دلبر زيبا ( گ ) .
( 6 ) ص 6 ب 2 : گر نوازد ور گذارد حاكم است ( ب ) .
ص 6 ب 3 : نيست كار جان ( ب ) .
ص 6 ب 4 : گر كشد ور زنده - گر براند ور به خود ( ب - گ ) .
ص 6 ب 5 : مىنگردم بيش و كم ( ب - م ) .
ص 6 ب 6 : وصل و هجران بيش و كم يكسان ( ب ) ؛ يكسان شد - توامان شد ( گ ) ؛ پيش ما ( م ) .
ص 6 ب 7 : نيست غير از دوست ( م ) .
ص 6 ب 8 : ديدم حسن دوست ( د - گ - م ) .
ص 6 ب 13 : وان شفيع ( گ ) .
ص 6 ب 14 : خم ابروى او ( ضبط ديگر ( د ) ) .
ص 6 ب 15 : دو عالم با نوا ( م ) .
ص 6 ب 20 : شاه باز لامكان ( گ ) .
ص 6 ب 21 : ما رميت شرح حال او تمام ( ب ) .
ص 6 ب آخر : كز ملامت املح است ( م ) .
( 7 ) ص 7 ب 3 : او به معنى بود آدم ( ب - گ - م ) .
ص 7 ب 5 : كمترين بودى ( گ ) .
ص 7 ب 6 : گفت حق ( د ) ؛ گفت او را حق ( گ ) .
ص 7 ب 7 : گفت ماينطق ( گ ) .
ص 7 ب 9 : داده حق او را ( ب ) ؛ داده او را خلافت حق در جهان ( گ ) .
ص 7 ب 10 : بر كمال آن ( گ ) .
ص 7 ب 12 : در بيان ( ب - م ) ؛ عند ربى در بيان ( گ ) .
ص 7 ب 15 : معجزت پيدا زو وانشق القمر ( گ ) .
ص 7 ب 16 : اوليا را التجا ( ب ) .
ص 7 ب 18 : بر روان آل و اولاد - بر جميع پيروان ( ب ) .
ص 7 ب 20 : بعد از اين بيت در نسخه ( گ ) يك بيت اضافه است :
در دو عالم پيشوا و مقتدا * بهر انس و جان ملايك را هدا