مقدمه
اشعار عرفانى ابن فارض به ويژه قصيدهء ميميهء وى از دير باز مورد توجه متصوفه بوده وشروح متعددى به فارسي وتازى وزبانهاى ديگر بر آن نوشته اند . مير سيد على نيز رسالهء حاضر - مشارب الأذواق - را در شرح سى ودو بيت از قصيدهء مزبور نوشته ونه بيت ديگر را نديده گرفته است ( شايد هم نسخهاى از قصيدة كه در دسترس أو بوده بقيهء ابيات را نداشته ) سبك اين رساله نسبت به بسيارى از كتب فارسي قرن هشتم هجرى ساده ومحكم مىباشد وما ضمن اينكه ارزيابى دقيق محتويات آن را به عهدهء خوانندگان مىگذاريم فقط متذكر مىشويم كه به نظر ما شارح موفق شده است مطالب ومفاهيم قصيدة را به طورى كه خود درك كرده براي ديگران توضيح دهد . گاهى به اختصار وگاهى به تفصيل - ودر اين مورد خصوصا تعبيرات وى از اصطلاحات متصوفه وبيانى كه در باب محبت عرفانى دارد خواندنى است .
مشارب الأذواق تاكنون دوبار چاپ شده است يكبار ( ظاهرا در أوائل قرن حاضر ) اعضاى انجمن خدام الصوفية در لاهور آن را ليتوگراف نموده ، وبدينگونه نسخى چند از آن فرآهم آورده در ميان اعقاب سيد همداني كه در بخش قصور ( جزئي از فرماندارى لاهور ) مىزيستند توزيع نمودند كه اينك كمياب وبلكه ناياب است واينجانب تنها يك نسخه از آن را به توسط دكتر سيد عبد الرحمن همداني ( پزشك پاكستانى مأمور خدمت در پايگاه شاهرخى همدان ) ديدم . از مقدمهء مختصر اين چاپ برمىآيد كه از روى نسخهء خطى كتابخانهء سرينگر كشمير استنساخ گرديده وبه سرمايهء حافظ سيد جماعت على شاه نقشبندى ليتوگراف شده است تاريخ انتشار آن در دست نيست ولى يك نسخه از آنكه اينجانب ديدم ( چنانكه در خود آن قيد شده ) در تاريخ بيستم محرم 1337