يوسف فرموده :
وَ لَقَدْ هَمَّتْ بِهِ وَ هَمَّ بِها
آن زن قصد يوسف كرد و يوسف قصد آن زن ؟ « 1 »
و اين سخن كه درباره داود فرموده :
وَ ظَنَّ داوُدُ أَنَّما فَتَنَّاهُ
و داود دانست كه ما او را امتحان كرديم ؟ « 2 » و اين سخن كه درباره نبى خود محمد صلّى اللّه عليه و آله و سلم فرموده :
وَ تُخْفِي فِي نَفْسِكَ مَا اللَّهُ مُبْدِيهِ وَ تَخْشَى النَّاسَ وَ اللَّهُ أَحَقُّ أَنْ تَخْشاهُ
و در دل چيزى را پنهان مىداشتى كه خداوند آن را آشكار مىكند ، و از مردم مىترسيدى در حالى كه خداوند سزاوارتر است كه از او بترسى ؟ « 3 » شما با اين آيات چه مىكنيد و چه پاسخى داريد ؟
امام على بن موسى الرضا عليه السّلام فرمود : واى بر تو اى على ! از خدا بترس و زشتىها را به انبياى الهى نسبت مده ، و كتاب خدا را با رأى شخصى خودت تأويل مكن ! خداى عزّ و جلّ مىفرمايد :
وَ ما يَعْلَمُ تَأْوِيلَهُ إِلَّا اللَّهُ وَ الرَّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ
هيچ كس تأويل آن را نمىداند جز خدا و راسخان در علم ! « 4 »
اما آنچه خداى عز و جل درباره آدم عليه السّلام فرموده :
وَ عَصى آدَمُ رَبَّهُ فَغَوى
چنين است كه : خداى سبحان آدم را آفريد تا حجت و جانشين او در زمين باشد ، او را براى آن بهشت نيافريده بود ، نافرمانى آدم عليه السّلام در آن بهشت بود نه در اين زمين ، براى آن بود كه تقدير خدا به انجام رسد ، او هنگامى كه به زمين فرود آمد و حجت و خليفه خدا در زمين شد عصمت يافت ، زيرا خداى سبحان فرموده :
إِنَّ اللَّهَ اصْطَفى آدَمَ وَ نُوحاً وَ آلَ إِبْراهِيمَ وَ آلَ عِمْرانَ عَلَى الْعالَمِينَ
خداوند آدم و نوح و آل ابراهيم و آل عمران را برگزيد و بر عالميان برترى داد . « 5 »
و اما آنچه درباره يونس فرموده :
وَ ذَا النُّونِ إِذْ ذَهَبَ مُغاضِباً فَظَنَّ أَنْ لَنْ نَقْدِرَ عَلَيْهِ
جز اين نبود كه يونس عليه السّلام مىپنداشت خداى عزيز رزق او را در تنگنا قرار نخواهد داد ، مگر اين سخن خداى عزّ و جلّ را نشنيدهاى كه فرموده :
وَ أَمَّا إِذا مَا ابْتَلاهُ فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهُ
اما هنگامى كه انسان را امتحان كند و رزق او را كاهش دهد ؟ « 6 » يعنى او را در تنگناى
هامش
( 1 ) - يوسف / 24 .
( 2 ) - ص / 24 .
( 3 ) - احزاب / 37 .
( 4 ) - آل عمران / 7 .
( 5 ) - آل عمران / 33 .
( 6 ) - فجر / 16 .