دو طايفه در تحت فرمان بودند غاية الامر مؤمنين آنها از روى ميل و شوق و رغبت انجام ميدادند و شياطين از روى كره و اجبار و اگر احيانا مخالفت ميكردند و تمرد مىنمودند در اين سوره ميفرمايد :
[ سوره ص ( 38 ) : آيه 38 ]
وَ آخَرِينَ مُقَرَّنِينَ فِي الْأَصْفادِ ( 38 )
و ديگران از شياطين بسته مىشدند در غلها و زنجيرها .
و در سورهء سبأ ميفرمايد :
وَ مَنْ يَزِغْ مِنْهُمْ عَنْ أَمْرِنا نُذِقْهُ مِنْ عَذابِ السَّعِيرِ
و شايد بتوان گفت كه آنها را هم دو نحوه عذاب مىكردند يك قسمت آنها را حبس ميكردند در غل و زنجير و يك قسمت آنها را در آتش معذب ميكردند .
[ سوره ص ( 38 ) : آيه 39 ]
هذا عَطاؤُنا فَامْنُنْ أَوْ أَمْسِكْ بِغَيْرِ حِسابٍ ( 39 )
اين است عطاء ما پس منّت بگذار يا نگهدار بدون حساب .
اين آيهء شريفه را چند تفسير كردند لكن آنچه به نظر مىآيد و از ظاهر آيه استفاده مىشود اينكه خطاب به حضرت سليمان است .
هذا عَطاؤُنا
اين ملك و سلطنتى كه طلب كردى ما به تو عنايت كرديم .
فَامْنُنْ
هر كدام از اين شياطين را كه در غل و زنجير كشيدى خواستى رها كنى و منّت بر او بگذارى اختيار دارى .
أَوْ أَمْسِكْ
خواستى در حبس بماند زير زنجير آن هم اختيار دارى
بِغَيْرِ حِسابٍ
مسئوليتى ندارى البته انبياء هم تا امرى صلاح نباشد انجام نميدهند ، حضرت سليمان آن شياطين كه اگر رها كند ديگر مخالفت نميكنند و انجام وظيفه ميكنند رها ميكرد و آنهايى كه باز سرپيچى ميكنند نگاه ميداشت .