موافق حكمت و مصلحت مشيتش تعلق گرفته اگر مصلحت قبلا باشد يا بعدا ، به موقع خود عملى مىشود .
وَ يَوْمَئِذٍ يَفْرَحُ الْمُؤْمِنُونَ
موقعى كه روميها فاتح شدند و شكست به فارس رسيد ، مسلمانها خوشنود شدند كه خداوند وعده فرح به آنها داده كه در مورد غلبه روم فرحناك ميشوند .
فذلكه : يكى از علماء در زمان شريف حسين كه سلطان حجاز بود براى تشرف به حج دو نيابت برداشت كه يكى را در اين سال بجا آورد و ديگرى را در سال بعد و چون مشرف شد ، ديد مئونه زيادى دارد مراجعه به ايران و در سال بعد هم بايد مشرف شود . قصد كرد كه در مكه بماند تا سال بعد و كاملا در تقيه بود ، بعض علماء سنى نزد شريف رفتند و شكايت از شيعه كه رافضى مىگفتند كردند ، شريف فرستاد ، آن عالم را خواست و گفت جواب شبهات و اشكالات اينها را بده ، گفت ما در اينجا در تقيه هستيم و نبايد بر خلاف آن رفتار كنيم . شريف گفت مترس در عهدهء من حفظ شما . گفت به علماء سنى ، چه اشكالى شما به شيعه داريد با اينكه شما چهار مذهب داريد اما شيعه يك مذهب ، گفتند براى اينكه شيعه لعن به خلفاء مىكنند . گفت آيا در كتب اخبار شما مخصوصا در صحاح سته نداريد كه پيغمبر فرمود :
« فاطمة بضعة منى من آذاها فقد آذانى »
گفتند چرا ، اين حديث از مسلميات ما است . گفت آيا در كتب شما ندارد كه فاطمه از دنيا رفت و از شيخين غضبناك بود ، گفتند چرا اين هم از مسلميات است . گفت در قرآن مجيد مىفرمايد
إِنَّ الَّذِينَ يُؤْذُونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ لَعَنَهُمُ اللَّهُ فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ وَ أَعَدَّ لَهُمْ عَذاباً مُهِيناً
( سوره احزاب آيه 57 ) .
[ سوره الروم ( 30 ) : آيه 5 ]
بِنَصْرِ اللَّهِ يَنْصُرُ مَنْ يَشاءُ وَ هُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ ( 5 )
به نصرت الهى نصرت مىفرمايد هر كه را كه مشيت او تعلق بگيرد و اوست غالب و مقتدر و رحيم .
بِنَصْرِ اللَّهِ
متعلق به كلمه يفرح المؤمنون يعنى مؤمنين بنصرت الهى فرحناك ميشوند و مواردى كه نصرت الهى موجب فرح مؤمنين مىشود نه فقط غلبه روم است بر فارس بلكه موارد بسيارى دارد ، من جمله در فتح مكه و غلبه مسلمين بر كفار قريش و مشركين و من جمله