ابراهيم و لوط و رسول اكرم مصور مىشدند . لكن از كجا بفهمند كه اينها ملائكه هستند كجا ملك را ديدهاند و شناختهاند :
(
أَوْ نَرى رَبَّنا
) همين جمله صراحت دارد كه خدا را جسم پنداشتند و مىتوان مشاهده كرد كسانى كه عقل و نفس خود را نمىبينند و شيطان را مشاهده نمىكنند توقع دارند خدا را به بينند ، بلى آثار قدرت و حكمت او را در تمام اشياء مشاهده مىكنند خداوند براى اتمام حجت افعال مختلفه خود را بدست انبياء جارى فرموده كه معناى معجزه است تا اين كه حجت باشد كه از جانب او آمدهاند ، اينها تمام بهانه و عذر تراشى است و منشأ عدم ايمان آنها است .
(
لَقَدِ اسْتَكْبَرُوا فِي أَنْفُسِهِمْ
) است كه گفتيم : استكبار بزرگى به خويشتن بستن است .
(
وَ عَتَوْا عُتُوًّا كَبِيراً
) طغيان و سركشى و سرپيچى كه تحت فرمان انبياء نروند و بفرامين الهى عمل نكنند و خود سرانه هر فسادى را مرتكب شوند .
[ سوره الفرقان ( 25 ) : آيه 22 ]
يَوْمَ يَرَوْنَ الْمَلائِكَةَ لا بُشْرى يَوْمَئِذٍ لِلْمُجْرِمِينَ وَ يَقُولُونَ حِجْراً مَحْجُوراً ( 22 )
روزى كه مىبينند ملائكه را ديگر بشارتى نيست در آن روز براى مجرمين و مىگويند : منع است ممنوع شدنى .
(
يَوْمَ يَرَوْنَ الْمَلائِكَةَ
) روز قيامت ملائكه عذاب با گرزهاى آتشى و تازيانه هاى آتشى و غلها و زنجيرها و خطاب مستطاب الهى برسد به آن ملائكه عذاب (
خُذُوهُ فَغُلُّوهُ ثُمَّ الْجَحِيمَ صَلُّوهُ ثُمَّ فِي سِلْسِلَةٍ ذَرْعُها سَبْعُونَ ذِراعاً فَاسْلُكُوهُ
) حاقه