وَ الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ لا يَسْتَجِيبُونَ لَهُمْ بِشَيْءٍ
مفسرين گفتند مراد اصنام هستند كه دعوت آنها لا ينفع است ولى آيه عموم دارد هر كس به غير خدا توجه كرد نااميد مىشود چنانچه در حديث قدسى است كه فرمود
( و عزّتى و جلالى لاقطعنّ امل آمل غيرى ) .
دست حاجت چه برى پيش خداوندى بر * كه كريمست و رحيمست و غفور است و ودود
كرمش نامتناهى نعمش بىپايان * هيچ خواننده از اين در نرود بىمقصود
إِلَّا كَباسِطِ كَفَّيْهِ إِلَى الْماءِ لِيَبْلُغَ فاهُ وَ ما هُوَ بِبالِغِهِ
مثل توجه و حاجت به غير خدا مثل كسى است كه تشنه باشد و دست دراز كند كه آب بردارد و شرب كند ولى نميتواند يا براى دورى آب يا براى سستى دست يا براى وجود مانعى از براى او بالاخره تشنه ميماند .
وَ ما دُعاءُ الْكافِرِينَ إِلَّا فِي ضَلالٍ
بهر چه و بهر كه توجه كند و از او حاجت طلبد جز گمراهى و ضلالت براى او چيزى نيست و مأيوس مىشود .
[ سوره الرعد ( 13 ) : آيه 15 ]
وَ لِلَّهِ يَسْجُدُ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ طَوْعاً وَ كَرْهاً وَ ظِلالُهُمْ بِالْغُدُوِّ وَ الْآصالِ ( 15 )
و از براى خداوند سجده مىكند هر كس كه در آسمانها و زمين است يا بالطوع و الرغبة يا بالكره و الاجبار و سايه آنها در اول صبح و در آخر روز است
وَ لِلَّهِ يَسْجُدُ مَنْ فِي السَّماواتِ
ملائكه مقربين و عالم ارواح و نفوس و ملائكه رحمت و غضب و حور و غلمان بهشت .
و الارض جن و انس و بقرينه كلمه من كه براى ذوى العقول است و الا جميع موجودات از شمس و قمر و كرات علويه و حيوانات و نباتات و جمادات