[ سوره يوسف ( 12 ) : آيه 10 ]
قالَ قائِلٌ مِنْهُمْ لا تَقْتُلُوا يُوسُفَ وَ أَلْقُوهُ فِي غَيابَتِ الْجُبِّ يَلْتَقِطْهُ بَعْضُ السَّيَّارَةِ إِنْ كُنْتُمْ فاعِلِينَ ( 10 )
گفت گويندهاى از آنها نكشيد يوسف را و بيندازيد او را در ته چاه التقاط ميكنند و ميگيرند او را بعضى از قافله كه از اين راه عبور و سير ميكنند اگر شما هستيد بجا ميآوريد .
قالَ قائِلٌ مِنْهُمْ
بيان نفرموده كدام يك از آنها بوده
لا تَقْتُلُوا يُوسُفَ
زيرا فقط مقصود ما تفرقه و جدايى است بين او و پدرمان يعقوب دشمنى ديگرى با او نداريم كه او را بكشيم يا او را در بيابان اندازيم كه سباع و درندگان او را پاره كنند و هلاك شود چاهى است كه سر راه مسافرين است و هر قافله كه ميآيد از اين چاه آب برميدارند .
وَ أَلْقُوهُ فِي غَيابَتِ الْجُبِّ
غيابة از ماده غيبوبة يعنى مستور و مخفى كنيم كه ته چاه باشد و خود نتواند از چاه بيرون آيد آنها بيرون آورند و بغلامى همراه خود برند
يَلْتَقِطْهُ بَعْضُ السَّيَّارَةِ
لقطه چيزى را در راه پيدا كردن است و يافتن و احكام لقطه در شرع معيّن شده كه اگر قيمتش كمتر از درهم است و نشان ندارد تملك كند و اگر ما زاد از درهم است و نشان دارد يك سال اعلان كند به ترتيب معيّن در محالى كه احتمال ميدهد صاحبش پيدا شود .
هفته اول همه روزه ، سپس هفته يك مرتبه ، سپس ماهى يك مرتبه و پس از آن از جانب صاحبش صدقه دهد و اگر اتفاقا پس از صدقه صاحبش پيدا شد اگر قبول كرد صدقه او را قبول و الّا عوضش را به او بدهد و صدقه را بر خود قرار دهد ، و اگر نشان ندارد تا مادامى كه احتمال ميدهد صاحبش يافت شود بنحو امانت نگاه دارد و پس از يأس از جانب او صدقه دهد و بهتر آنست كه اصلا بر ندارد