نيست چون وجود صرف مقابل او عدم است يا ماهيت و ماهيت هم بالذات معدوم است
ما يَكُونُ لِي أَنْ أَقُولَ
اين نوع كفريات در خور آدم جاهل احمق از همه جا بى خير است كسى كه داراى مقام نبوت و رسالت و اولو العزمى و عصمت و طهارت و معنون بعنوان روح اللَّه است چه نحوه ممكن است
ما لَيْسَ لِي بِحَقٍّ
چيزى كه در خور من نيست و بر خلاف حق است بگويم
إِنْ كُنْتُ قُلْتُهُ فَقَدْ عَلِمْتَهُ
نه از باب ترديد است بلكه دليل بر نگفتن است يعنى اگر گفته بودم تو ميدانستى .
تَعْلَمُ ما فِي نَفْسِي
از باطن من و قلب من خبر دارى كه همچه توهم و خيالى در خاطر من خطور نكرده چون معصوم خيال معصيت چه رسد به خيال كفر و شرك در قلب مطهرش خطور نميكند
وَ لا أَعْلَمُ ما فِي نَفْسِكَ
مراد از نفس اسرارى است كه جز خدا كسى اطلاع ندارد و اطلاق نفس بر خدا باعتبار ذات اقدس او است .
إِنَّكَ أَنْتَ عَلَّامُ الْغُيُوبِ
غيوبى كه حتى بر انبياء مستور است نزد تو مكشوف است
[ سوره المائدة ( 5 ) : آيه 117 ]
ما قُلْتُ لَهُمْ إِلاَّ ما أَمَرْتَنِي بِهِ أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ رَبِّي وَ رَبَّكُمْ وَ كُنْتُ عَلَيْهِمْ شَهِيداً ما دُمْتُ فِيهِمْ فَلَمَّا تَوَفَّيْتَنِي كُنْتَ أَنْتَ الرَّقِيبَ عَلَيْهِمْ وَ أَنْتَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ ( 117 )
نگفتم براى آنها مگر آنچه تو امر فرمودى به او اينكه عبادت كنيد خداى يگانه را كه پروردگار من و شما است و من هم تا روى زمين هستم بر آنها هر چه بگويند يا بكنند شهادت مىدهم پس زمانى كه مرا گرفتى خودت مراقب آنها هستى و تو بر هر چيزى شاهد و گواهى .
ما قُلْتُ لَهُمْ إِلَّا ما أَمَرْتَنِي بِهِ
معناى رسالت و وظيفه رسول نيست جز تبليغ آنچه مرسل امر فرموده نميتواند چيزى بر او بيفزايد يا از او كوتاهى كند
أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ
اول وظيفه رسل دعوت بتوحيد و عبوديت ذات اقدس ربوبى و معرفت