كه معصيت بسيار بزرگ است و در آيه شريفه دارد
وَ لا يَغْتَبْ بَعْضُكُمْ بَعْضاً أَ يُحِبُّ أَحَدُكُمْ أَنْ يَأْكُلَ لَحْمَ أَخِيهِ مَيْتاً
حجرات آيه 12 ، و در خبر دارد
الغيبة اشد من الزنا
و مراد از غيبت اينست كه بگويد در غياب كسى چيزى را كه او را بد آيد چه بتصريح باشد كه مورد آيه است يا بكناية و اشاره باشد يا بتعريض مثل اينكه بگويد الحمد للَّه كه من دزد نيستم يا دروغ نميگويم يا فلان عمل زشت را مرتكب نشدهام يعنى فلانى اين نحو است يا بكتابت باشد و چه در حضور او باشد كه موجب ايذاء و اهانت و بردن آبروى او شود .
إِلَّا مَنْ ظُلِمَ
كه عنوان شكايت است كه بگويد فلانى مال مرا برده يا به من اذيت كرده يا در حق من ظلم كرده كه اين جائز است لكن نزد حاكم شرع براى اظهار دعوى يا نزد كسى كه بتواند دفع ظلم او را بكند و حق مظلوم را بگيرد و به او رد كند حتى بعضى براى تشفّى هم اجازه دادهاند بمقتضاى اطلاق آيه و اين را از مستثنيات غيبت شمردهاند و بر طبق آن اخبار هم وارد شده ، و اما ساير كلمات سوء مثل سبّ و لعن و فحش و تهمت و نمامى و سعايت و امثال اينها مطلقا جايز نيست و لو آن طرف مرتكب شده باشد در حق اين و باصطلاح جواب فحش فحش نيست آن معصيت كرده مجوز معصيت اين نميشود .
وَ كانَ اللَّهُ سَمِيعاً عَلِيماً
خداوند كلام شما را ميشنود و از اعمال و نيات شما مطلع است و به آنها عالم است .
[ سوره النساء ( 4 ) : آيه 149 ]
إِنْ تُبْدُوا خَيْراً أَوْ تُخْفُوهُ أَوْ تَعْفُوا عَنْ سُوءٍ فَإِنَّ اللَّهَ كانَ عَفُوًّا قَدِيراً ( 149 )
اگر ظاهر كنيد خوبى را يا مخفى نمائيد يا عفو كنيد از بدى پس محققا خداوند عفو كننده است و قادر بر انتقام است .