وَ أُولئِكُمْ جَعَلْنا لَكُمْ عَلَيْهِمْ سُلْطاناً مُبِيناً
اين حق را خدا بر شما قرار داده و اين سلطنت را براى شما بطور آشكارا مقرر فرموده بر اين طائفه كه ضررشان بر اسلام از تمام طوائف كفار بيشتر است .
[ سوره النساء ( 4 ) : آيه 92 ]
وَ ما كانَ لِمُؤْمِنٍ أَنْ يَقْتُلَ مُؤْمِناً إِلاَّ خَطَأً وَ مَنْ قَتَلَ مُؤْمِناً خَطَأً فَتَحْرِيرُ رَقَبَةٍ مُؤْمِنَةٍ وَ دِيَةٌ مُسَلَّمَةٌ إِلى أَهْلِهِ إِلاَّ أَنْ يَصَّدَّقُوا فَإِنْ كانَ مِنْ قَوْمٍ عَدُوٍّ لَكُمْ وَ هُوَ مُؤْمِنٌ فَتَحْرِيرُ رَقَبَةٍ مُؤْمِنَةٍ وَ إِنْ كانَ مِنْ قَوْمٍ بَيْنَكُمْ وَ بَيْنَهُمْ مِيثاقٌ فَدِيَةٌ مُسَلَّمَةٌ إِلى أَهْلِهِ وَ تَحْرِيرُ رَقَبَةٍ مُؤْمِنَةٍ فَمَنْ لَمْ يَجِدْ فَصِيامُ شَهْرَيْنِ مُتَتابِعَيْنِ تَوْبَةً مِنَ اللَّهِ وَ كانَ اللَّهُ عَلِيماً حَكِيماً ( 92 )
و نيست حقّى از براى مؤمن كه مؤمنى را بكشد مگر آنكه بخطاء كشته شود و اگر خطاء كشت بايد يك رقبه مؤمنه را آزاد كند و ديه كامل باولياء مقتول تسليم نمايد مگر آنكه اولياء مقتول او را گذشت كنند و اگر آن مؤمن مقتول در ميانه قومى باشد كه با شما عداوت دينى دارند فقط يك بنده آزاد كند و اگر از كفاريست كه ميانه شما و آنها عهد و ميثاقى است پس بايد ديه كامل باولياء مقتول بدهد و يك بنده هم آزاد كند و اگر بنده نيست يا متمكن نيست دو ماه پى در پى روزه بگيرد تا توبهاش قبول گردد و خداوند تبارك و تعالى عالم است بجميع امور و حكيم است دستوراتش از روى حكمت است .
آنچه از اخبار و فتاواى علماء اعلام استفاده مىشود آنكه قتل مؤمن سه قسم است : قتل عمدى و قتل خطايى و شبه عمد كه شبه خطاء هم ميگويند .
عمدى آنست كه قصد قتل داشته باشد و بآلات قتاله يا بوسائل ديگرى او را