و اتباعش در شكنجه كفار گرفتارند مكرر از آن حضرت تقاضا ميكردند كه امر بفرمايد بجهاد با آنها و حضرت ميفرمود مأموريت به اين ندارم و شما بايد بتكاليف شخصى خود بپردازيد به اقامه صلوة و ايتاء زكات و صبر كنيد بر اذيت كفار و خوددارى كنيد از طرفيت با آنها لسانا و يدا لذا ميفرمايد
أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ
مسلمانان قبل از هجرت ( قيل لهم ) قائل يا خود حضرت بوده يا خصيصين آن حضرت
كُفُّوا أَيْدِيَكُمْ
ظاهر در خوددارى از معارضه و مقاتله با آنها است لكن در بعض اخبار تفسير شده بلسان يعنى با كلام درشت و زشت با آنها تكلم نكنيد كه بهانه دست آنها بيايد و بيشتر از پيش بشما اذيت كنند فقط بحفظ دين خود بكوشيد .
وَ أَقِيمُوا الصَّلاةَ وَ آتُوا الزَّكاةَ
كه عملا بتوانيد آنها را هدايت كنيد چنانچه بسيارى بواسطه اخلاق پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم و اعمال حسنه آن حضرت بشرف اسلام مشرف شدند ، و در حديث دارد
كونوا دعاة الناس باعمالكم لا باقوالكم
و امروز هم نظر به اينكه مسلمين بالاخص شيعه قوت و قدرت بر مدافعه و معارضه و مقاتله با كفار ندارند اگر بوظائف دينى خود عمل ميكردند و به صحت عمل و حسن اخلاق با آنها معاشرت ميكردند بسيارى از آنها بشرف اسلام مشرف ميشدند لكن قضيه بر عكس است بسيارى از مسلمين باعث ننگ اسلام شدند كه بقول آن فرانسوى « الاسلام محجوب بالمسلمين » در قرآن خداوند تعالى ميفرمايد
وَ لا تَسْتَوِي الْحَسَنَةُ وَ لَا السَّيِّئَةُ ادْفَعْ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ فَإِذَا الَّذِي بَيْنَكَ وَ بَيْنَهُ عَداوَةٌ كَأَنَّهُ وَلِيٌّ حَمِيمٌ
فصلت آيه 34 .
فَلَمَّا كُتِبَ عَلَيْهِمُ الْقِتالُ
اذا زمانيه ، يعنى زمانى كه واجب شد بر آنها جهاد كه حضرت هجرت بمدينه فرمود و عده مسلمين زياد شدند و قوت و قدرتى پيدا كردند و كفار قريش هم حركت كردند براى جنگ با مسلمين چون عده و عده آنها زيادتر بود جماعتى از همين مسلمين كه تقاضاى جهاد داشتند از كفار بشدت