چهار ماه و ده روز به خود انتظار كشند پس هنگامى كه مدت آنها بسر رسيد باكى بر شما نيست در آنچه آن زنها از روى معروف درباره خود ميكنند و خدا به آنچه ميكنيد با خبر است )
وَ الَّذِينَ يُتَوَفَّوْنَ مِنْكُمْ وَ يَذَرُونَ أَزْواجاً
توفى بمعنى اخذ بقوّة و از ماده وفاء است و در آيه شريفه خطاب به حضرت عيسى ( ع ) ( انى متوفيك و رافعك الى ) بمعنى گرفتن از دست يهود و بردن او بآسمانهاست ، و موت را وفات و مرده را متوفى گويند بواسطه اينكه روح او قبض مىشود و ملك الموت را از اينجهت قابض ارواح ميگويند .
و آيه شريفه راجع بعدّه وفات است كه اگر زنى شوهر او بميرد بايد چهار ماه و ده شبانه روز عدّه نگه دارد و درين مدت براى احترام متوفى شوهر نكند و مقتضاى اطلاق آيه اينست كه در نگاه داشتن عده وفات بين مدخوله و غير مدخوله ، صغيره و كبيره يائسه و غير يائسه ، حرّه و امه ، حامل و غير حامل فرق نباشد ، بلى در حامل اگر حملش بيشتر از چهار ماه و ده روز طول بكشد بايد تا وضع حمل عده نگهدارد ولى اگر قبل از اين مدت وضع حمل كند لازم است اين مدت را رعايت نمايد و باصطلاح عده وفات بر حامل ابعد الاجلين است و اين آيه ناسخ آيهء است كه بعد از چند آيه ديگر بيان ميفرمايد :
وَ الَّذِينَ يُتَوَفَّوْنَ مِنْكُمْ وَ يَذَرُونَ أَزْواجاً وَصِيَّةً لِأَزْواجِهِمْ مَتاعاً إِلَى الْحَوْلِ غَيْرَ إِخْراجٍ
كه دلالت دارد بر اينكه عدّه وفات يك سال تمام است چنانچه در روايت ابى بصير است كه از حضرت باقر عليه السّلام سؤال مىكند از قول خداوند كه ميفرمايد :
مَتاعاً إِلَى الْحَوْلِ غَيْرَ إِخْراجٍ
حضرت ميفرمايد
( منسوخة نسختها يتربصن بانفسهن اربعة اشهر و عشرا و نسختها آية الميراث )
و از اين خبر استفاده مىشود كه آيه
مَتاعاً إِلَى الْحَوْلِ غَيْرَ إِخْراجٍ
قبل از اين آيه نازل شده و اين يكى