ضرر رسانيدن بمادر منع او از حق الحضانه باشد يعنى با اينكه او راغب است طفل را شير دهد و نگاه دارد از او بستانند و بدايه دهند و ضرر رسانيدن به پدر اين باشد كه مادر با اينكه فرزند با او خو گرفته او را پيش پدر اندازد و گويد براى او دايه بگير و بر طبق معانى بالا اخبارى هم وارد شده است مانند حديث حماد بن عثمان از حلبى از ابى عبد اللَّه ( ع ) و حديث ابى الصباح كنانى از ابى عبد اللَّه و حديث مروى از كافى و احاديث مرويه از تفسير على بن ابراهيم و احاديث مرويه از تفسير عياشى كه ذكر آنها موجب تطويل كلام مىشود و جمع بين آنها باينست كه گفته شود در آيه نهى از مطلق مضاره نموده چه ضرر رسانيدن مادر بر ولد يا والد باشد و چه ضرر رسانيدن پدر باشد بر ولد يا والده در هر يك از موارد مذكوره .
وَ عَلَى الْوارِثِ مِثْلُ ذلِكَ
در كلمه وارث بين مفسرين اختلاف است ، بسيارى از آنها گفتند مراد وارث طفل است كه اگر طفل بميرد ارث او را ميبرد يعنى بر همان كسى كه اولى بميراث طفل است ، همين وظيفهء است كه بر پدر واجب بود از تعهد كودك و اجرت رضاع و نحو آن هنگامى كه كودك را پدر نباشد و اين معنى صحيح نيست زيرا حق حضانت با پدر و مادر است و حق ولايت با پدر يا جد پدرى و اگر پدر نباشد بر جدّ پدرى و اگر جد پدرى نداشته باشد بر قيّمى كه پدر يا جدّ پدرى معين كردهاند و اگر آنها قيم تعيين نكردهاند بر حاكم شرع يا شخص منصوب از جانب حاكم شرع است و اگر او نباشد بر عدول مؤمنين است و براى مطلق وارث نه حق حضانت هست نه حق ولايت .
بلكه مراد وارث پدر است كه اگر پدر بميرد بر ساير ورثه پدر كه عبارت از ابوين ميّت يعنى جدّ و جدّه طفل و ساير اولاد ميّت يعنى برادران و خواهران و زوجه ميّت غير از مادر طفل ميباشند همان وظيفهء كه بر پدر واجب بود بر آنها