وَ كَذلِكَ جَعَلْناكُمْ أُمَّةً وَسَطاً
ظاهر اينست كه اين جمله تا « شهيدا » آيه مستقلهء باشد و مربوط به آيه قبله و جمله آيه بعد نباشد چنانچه در بعض مصاحف هم آيه مستقلهء شمرده شده و بالغ بر ده حديث از امير المؤمنين و حضرت باقر و حضرت صادق ( ع ) در كافى و تفسير عياشى و غير آنها از صفّار و غيره روايت شده كه مراد از امّت وسط ائمه طاهرين ميباشند و با اين تظافر اخبار احتياج بتمحلات بعض از مفسرين كه ميخواهند آيه را بآيات قبله مرتبط كنند نيست بلكه ممكن است اين آيه نيز مانند آيه
الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ
الاية كه جزو آيات راجعه بحرمت اكل اقسام حيوانات قرار داده شده با اينكه هيچ ارتباطى با آنها ندارد و مانند آيه
إِنَّما يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ
الاية كه جزو آيات راجعه بنساء نبى شمرده شده با اينكه كمال منافات را با آنها دارد ، از روى تعمد مخالفين جزو آيات قبله قرار داده شده باشد بنا بر اين خطاب در آيه به ائمه طاهرين است و چنانچه گذشت لفظ امّت در اصل عبارت از گروهى است كه وحدت نسبى داشته باشند و از باب توسعه بر اهل يك ملت اطلاق ميگردد و وسط بمعنى عدل و راه مستقيم است كه بين دو طرف افراط و تفريط باشد و امّت وسط يعنى گروهى كه در جميع شئون فردى و اجتماعى داراى روش مستقيمى بوده و به طرف افراط و تفريط منحرف نشوند و اين خاصه معصومين يعنى ائمه طاهرين مىباشد كه از هر جهت در حد وسط بودهاند امّا از حيث اعتقادات : درباره خدا معتقد بتوحيد بوده كه حدّ وسط بين انكار وجود حق و شرك است و معتقد به عين ذات بودن صفات ربوبى كه حدّ وسط بين زياده صفات و انكار اصل صفات است كه منسوب ببعض حكماء مىباشد و در باب عدل معتقد به اختيار كه حد وسط بين جبر و تفويض است و در باب نبوت قائل بعصمت انبياء كه حد وسط بين غلو و انكار نبوت است ، و در