و راه و روش او پيروى كند و جز اشخاص سفيه و احمق و كم شعور از ملّت او اعراض نميكنند .
و سفيه بر كسى اطلاق مىشود كه رشد عقلى نداشته باشد كه منافع و مضار خود را تشخيص دهد ولى به حد جنون نرسد كه رفع تكليف شود و در آيه شريفه ميفرمايد
وَ لا تُؤْتُوا السُّفَهاءَ أَمْوالَكُمُ
الاية « 1 » و درباره يتامى ميفرمايد
فَإِنْ آنَسْتُمْ مِنْهُمْ رُشْداً فَادْفَعُوا إِلَيْهِمْ أَمْوالَهُمْ
« 2 » و سفيه بر دو قسم است :
سفيه قاصر ، و آن كسى است كه ذاتا داراى شعور و رشد عقلى نباشد و مراد از سفيه در آيه نساء اين قسم است ، و سفيه به اين معنى لازم است ، سفيه مقصر ، و آن كسى است كه بواسطه نرفتن از پى معرفت و تحصيل رشد و كمال بواسطه جهالت يا عناد و عصبيت ، خود را سفيه نموده باشد و از اينجهت پرده و حجابى روى عقل و ادراك ذاتى خود كشيده و حقايق را درك نميكند و سفيه به اين معنى متعدى است و سفيه در آيه شريفه از اين قسم است .
وَ لَقَدِ اصْطَفَيْناهُ فِي الدُّنْيا
اصطفاء از ماده صفوة بمعنى برگزيدن يعنى خالص و پاكيزه چيزى را از ميان ردى و پست آن برگرفتن است و خداوند در ميان بندگان خود انبياء و اولياء را برگزيده زيرا در مقام بندگى خالص بوده و از جهت عقائد و اخلاق و افعال هيچ شايبهاى نداشتهاند .
وَ إِنَّهُ فِي الْآخِرَةِ لَمِنَ الصَّالِحِينَ
صالح اگر صفت شخص واقع شود بمعنى كسى است كه لياقت و صلاحيت فيوضات الهيه و نعم غير متناهيه و درجات عاليه و رحمت خاصه حق را داشته باشد و اگر صفت عمل واقع شود يعنى عملى كه موجب كرامت و لياقت و صلاحيت انسان براى افاضات و تفضلات الهى شود و اين
هامش
( 1 ) . سورة النساء آيه 4
( 2 ) . سورة النساء آيه 5