عدل بر شفاعت در آيه سابقه و تقديم عدل بر شفاعت در اين آيه و گرنه مطلب يكى است و تفسير آن همان است كه بيان شد .
[ سوره البقرة ( 2 ) : آيه 124 ]
وَ إِذِ ابْتَلى إِبْراهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِماتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قالَ إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً قالَ وَ مِنْ ذُرِّيَّتِي قالَ لا يَنالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ ( 124 )
( و ياد كن زمانى را كه ابراهيم را پروردگارش بكلماتى آزمايش نمود پس آن كلمات را باتمام رسانيد ، خداوند فرمود همانا ترا پيشواى مردم قرار دادم ابراهيم گفت از ذريه من هم پيشوا قرار ده ، فرمود عهد امامت من بستمكاران نميرسد .
كلام در تفسير اين آيه شريفه در چند مقام است :
( مقام اول در تفسير الفاظ آيه ) اذ ظرف زمان ماضى و متعلق بمحذوف است يعنى و اذكر إذ ابتلى و ابتلاء بمعنى اختبار و امتحان است ، و امتحان الهى نه براى كشف باطن و حقيقت است زيرا خداوند عالم السر و الخفيات بوده و از سرائر و ضمائر هر كس آگاه است بلكه براى اثبات و اظهار باطن شخص ممتحن « بفتح حاء » براى خود و ديگران است .
إِبْراهِيمَ
اسم پيغمبر بزرگوارى است كه پدر اسحق و اسمعيل بوده و نسب قريش و بنى اسرائيل به او منتهى مىشود و قرآن اعتناء بسيار بشأن اين پيغمبر داشته و او را بسيار عظيم الشأن معرفى نموده چنانچه مذكور خواهد شد .
و در اين كلمه ( اذ ) بين قراء اختلاف است و چهار لغت در آن گفتهاند بلكه آيه را به اين لغات مختلفه قرائت نمودهاند ولى بنا بر مسلك ما در تفسير